ga­dże­ty re­kla­mo­we z lo­go fir­my a vat

ga­dże­ty re­kla­mo­we a kosz­ty uzy­ska­nia przy­cho­du

ga­dże­ty re­kla­mo­we po­da­tek do­cho­do­wy

od­li­cze­nie vat od ma­te­ria­łów re­kla­mo­wych

ma­te­ria­ły re­kla­mo­we a vat

 

Brak opo­dat­ko­wa­nia nie­od­płat­ne­go prze­ka­za­nia to­wa­rów sta­no­wią­cych pre­zen­ty o ma­łej war­to­ści bądź prób­ki.
0461-ITPP2.4512.63.2017.1.AK INTERPRETACJA INDYWIDUALNA
Dy­rek­tor Kra­jo­wej In­for­ma­cji Skar­bo­wej 
  1. PRZEKAZANIE NIEODPŁATNE
  1. PODATEK OD TOWARÓW I USŁUG (VAT) -> ZAKRES OPODATKOWANIA

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na pod­sta­wie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 usta­wy z dnia 29 sierp­nia 1997 r. Or­dy­na­cja po­dat­ko­wa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) oraz art. 223 ust. 1 usta­wy z dnia 16 li­sto­pa­da 2016 r. – Prze­pi­sy wpro­wa­dza­ją­ce usta­wę o Kra­jo­wej Ad­mi­ni­stra­cji Skar­bo­wej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948, z późn. zm.), Dy­rek­tor Kra­jo­wej In­for­ma­cji Skar­bo­wej stwier­dza, że sta­no­wi­sko Wnio­sko­daw­cy przed­sta­wio­ne we wnio­sku z dnia 19 stycz­nia 2017 r. (da­ta wpły­wu 25 stycz­nia 2017 r.) o wy­da­nie in­ter­pre­ta­cji prze­pi­sów pra­wa po­dat­ko­we­go do­ty­czą­cej po­dat­ku od to­wa­rów i usług w za­kre­sie bra­ku opo­dat­ko­wa­nia nie­od­płat­ne­go prze­ka­za­nia to­wa­rów sta­no­wią­cych pre­zen­ty o ma­łej war­to­ści bądź prób­ki – jest pra­wi­dło­we.

UZASADNIENIE

W dniu 25 stycz­nia 2017 r. wpły­nął do tu­tej­sze­go or­ga­nu ww. wnio­sek o wy­da­nie in­ter­pre­ta­cji in­dy­wi­du­al­nej do­ty­czą­cej po­dat­ku od to­wa­rów i usług w za­kre­sie bra­ku opo­dat­ko­wa­nia nie­od­płat­ne­go prze­ka­za­nia to­wa­rów sta­no­wią­cych pre­zen­ty o ma­łej war­to­ści bądź prób­ki.
We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Spół­ka jest pod­mio­tem na­le­żą­cym do Gru­py Ka­pi­ta­ło­wej. Pod­sta­wo­wą dzia­łal­no­ścią Spół­ki jest pro­duk­cja mro­żo­nych pro­duk­tów spo­żyw­czych, mie­sza­nek wa­rzyw­nych, owo­co­wych, zup, itp. Wszyst­kie wy­two­rzo­ne pro­duk­ty Spół­ka sprze­da­je do pod­mio­tu z Gru­py – spół­ki X. (da­lej ja­ko Od­bior­ca), któ­ry na­stęp­nie re­dy­stry­bu­uje na­by­te pro­duk­ty do hur­tow­ni, skle­pów oraz klien­tów de­ta­licz­nych na te­re­nie ca­łe­go kra­ju.

Ce­lem zwięk­sze­nia udzia­łu war­to­ścio­we­go i/lub wo­lu­me­no­we­go pro­du­ko­wa­nych wy­ro­bów na ryn­ku żyw­no­ści mro­żo­nej w Pol­sce, a tym sa­mym – zwięk­sze­nie war­to­ści sprze­da­ży re­ali­zo­wa­nej przez Spół­kę, Gru­pa pro­wa­dzi sze­reg dzia­łań mar­ke­tin­go­wych i pro­mo­cyj­nych. Spół­ka w ra­mach pro­wa­dzo­nej dzia­łal­no­ści prze­ka­zu­je nie­od­płat­nie wy­two­rzo­ne pro­duk­ty na rzecz Od­bior­cy, któ­ry na­stęp­nie re­dy­stry­bu­uje (rów­nież nie­od­płat­nie) otrzy­ma­ne pro­duk­ty do hur­tow­ni, skle­pów oraz klien­tów de­ta­licz­nych na te­re­nie ca­łe­go kra­ju.

Re­ali­zo­wa­ne są rów­nież ak­cje marketingowe/promocyjne, w ra­mach któ­rych do sprze­da­wa­nych pro­duk­tów do­łą­cza­ne są ga­dże­ty re­kla­mo­we, ta­kie jak: smy­cze, pen-dri­vey, kub­ki (tak­że jed­no­ra­zo­we), szklan­ki, ku­fle, otwie­ra­cze, bre­locz­ki, se­gre­ga­to­ry, tecz­ki, bi­do­ny, oku­la­ry, za­pal­nicz­ki, dłu­go­pi­sy, itp. Otrzy­ma­ne ga­dże­ty Od­bior­ca prze­ka­zu­je na­stęp­nie (nie­od­płat­nie) hur­tow­niom, skle­pom czy klien­tom de­ta­licz­nym.

Wy­da­nia na­by­wa­nych to­wa­rów han­dlo­wych.

W ce­lu re­ali­za­cji dzia­łań mar­ke­tin­go­wych i pro­mo­cyj­nych pro­wa­dzo­nych przez Gru­pę, Spół­ka prze­ka­zu­je nie­od­płat­nie na rzecz Od­bior­cy swo­je pro­duk­ty.

Spół­ka po­sia­da do­ku­men­ty po­twier­dza­ją­ce, że nie­od­płat­ne wy­da­nia pro­duk­tów do­ko­na­ne zo­sta­ły na opi­sa­ne wy­żej ce­le mar­ke­tin­go­we, w tym do­ku­men­ty ma­ga­zy­no­we ta­kie jak re­jestr wy­dań, po­twier­dza­ją­cy ilość i cel do­ko­ny­wa­nych wy­dań. Prze­ka­za­nia pro­duk­tów do­ko­ny­wa­ne przez Spół­kę na rzecz Od­bior­cy ma­ją bez­wa­run­ko­wy cha­rak­ter, gdyż Spół­ka nie uza­leż­nia ich do­ko­na­nia od speł­nia­nia przez Od­bior­cę ja­kich­kol­wiek świad­czeń na jej rzecz czy też od okre­ślo­ne­go za­cho­wa­nia Od­bior­cy. Jed­no­cze­śnie, prze­ka­za­nia to­wa­rów przez Spół­kę na rzecz Od­bior­cy ma­ją de­fi­ni­tyw­ny cha­rak­ter.

Przed­mio­tem oma­wia­nych nie­od­płat­nych wy­dań są pro­duk­ty, któ­rych jed­nost­ko­wy koszt wy­two­rze­nia przez Spół­kę okre­ślo­ny w mo­men­cie prze­ka­zy­wa­nia nie prze­kra­cza 10 zło­tych (net­to).

W trak­cie prze­pro­wa­dza­nych ak­cji pro­mo­cyj­nych mo­że się zda­rzyć, że pro­duk­ty prze­ka­zy­wa­ne są Od­bior­cy w ilo­ści więk­szej niż jed­na sztu­ka. Przy czym przez sztu­kę pro­duk­tu na­le­ży ro­zu­mieć opa­ko­wa­nie, w ja­kim pro­duk­ty Spół­ki są sprze­da­wa­ne w ob­ro­cie de­ta­licz­nym, np. pacz­ka lub opa­ko­wa­nie za­wie­ra­ją­ce kon­kret­ne wy­ro­by.

W ta­kich przy­pad­kach, ze wzglę­dów lo­gi­stycz­nych, są one trans­por­to­wa­ne i wy­da­wa­ne w opa­ko­wa­niach zbior­czych – kar­to­nach, wor­kach, pa­le­tach (łącz­na war­tość to­wa­rów wy­da­wa­nych Od­bior­cy mo­że prze­kra­czać 100 zło­tych). Nie­mniej, koszt wy­two­rze­nia pro­duk­tu (opa­ko­wa­nia de­ta­licz­ne­go), umiesz­czo­ne­go w opa­ko­wa­niu zbior­czym, nie prze­kra­cza 10 zło­tych. Bez wzglę­du na fakt prze­ka­zy­wa­nia pro­duk­tów w opa­ko­wa­niach zbior­czych, przed­mio­tem wy­dań po­zo­sta­je okre­ślo­na licz­ba sztuk pro­duk­tu prze­zna­czo­ne­go dla Od­bior­cy.

Wy­da­nia ga­dże­tów re­kla­mo­wych.

Jak już wska­za­no po­wy­żej, Spół­ka w ce­lu zwięk­sze­nia wo­lu­me­nu sprze­da­ży po­dej­mu­je dzia­ła­nia mar­ke­tin­go­we. W ra­mach ta­kich dzia­łań prze­ka­zu­je Od­bior­cy ga­dże­ty re­kla­mo­we, któ­re są do­łą­cza­ne do wy­twa­rza­nych pro­duk­tów. Wśród wy­da­wa­nych ga­dże­tów re­kla­mo­wych znaj­dą się: smy­cze, pen-drive’y, kub­ki (tak­że jed­no­ra­zo­we), szklan­ki, ku­fle, otwie­ra­cze, bre­locz­ki, se­gre­ga­to­ry, tecz­ki, bi­do­ny, oku­la­ry, za­pal­nicz­ki, dłu­go­pi­sy, itp. Z uwa­gi na fakt, że Spół­ka na­le­ży do Gru­py Ka­pi­ta­ło­wej, wszyst­kie ga­dże­ty za­wie­ra­ją lo­go Gru­py.

Jed­nost­ko­wa ce­na na­by­cia ga­dże­tów w mo­men­cie ich prze­ka­za­nia nie prze­kra­cza 10 zł net­to.

W nie­któ­rych przy­pad­kach Spół­ka do­ko­nu­je jed­no­ra­zo­wo wy­da­nia więk­szej licz­by okre­ślo­nych ga­dże­tów re­kla­mo­wych na rzecz Od­bior­cy, któ­rych łącz­na war­tość prze­kra­cza 10 zł net­to.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.
  1. Czy nie­od­płat­ne wy­da­nia pro­duk­tów na rzecz Od­bior­cy w związ­ku z pro­wa­dzo­ny­mi dzia­ła­nia­mi marketingowymi/promocyjnymi, któ­rych jed­nost­ko­wy koszt wy­two­rze­nia w mo­men­cie ich prze­ka­za­nia nie prze­kra­cza 10 zł net­to, nie pod­le­ga­ją opo­dat­ko­wa­niu VAT na pod­sta­wie art. 7 ust. 3 i 4 usta­wy o VAT?
  2. Czy nie­od­płat­ne prze­ka­za­nie ga­dże­tów re­kla­mo­wych za­wie­ra­ją­cych lo­go Gru­py, któ­rych jed­nost­ko­wa ce­na na­by­cia w mo­men­cie ich prze­ka­za­nia nie prze­kra­cza 10 zł net­to, nie pod­le­ga­ją opo­dat­ko­wa­niu VAT na pod­sta­wie art. 7 ust. 3 i 4 usta­wy o VAT?
  3. Czy nie­od­płat­ne prze­ka­za­nie to­wa­rów lub ga­dże­tów re­kla­mo­wych, o któ­rych mo­wa w py­ta­niu 1 i 2, nie bę­dzie pod­le­ga­ło opo­dat­ko­wa­niu VAT, tak­że w przy­pad­ku jed­no­ra­zo­we­go prze­ka­za­nia jed­ne­mu pod­mio­to­wi więk­szej ilo­ści to­wa­rów lub ga­dże­tów re­kla­mo­wych o łącz­nej war­to­ści prze­kra­cza­ją­cej 10 zł net­to?
Zda­niem Wnio­sko­daw­cy:

Ad. 1.

Nie­od­płat­ne wy­da­nia pro­duk­tów na rzecz Od­bior­cy w związ­ku z pro­wa­dzo­ny­mi przez Gru­pę dzia­ła­nia­mi marketingowymi/promocyjnymi, któ­rych jed­nost­ko­wy koszt wy­two­rze­nia w mo­men­cie ich prze­ka­za­nia nie prze­kra­cza 10 zł net­to nie pod­le­ga­ją opo­dat­ko­wa­niu VAT na pod­sta­wie art. 7 ust. 3 i 4 usta­wy o VAT.

Ar­ty­kuł 5 ust. 1 usta­wy o VAT okre­śla ka­ta­log czyn­no­ści pod­le­ga­ją­cych opo­dat­ko­wa­niu tym po­dat­kiem, w tym m.in. od­płat­ną do­sta­wę to­wa­rów i od­płat­ne świad­cze­nie usług na te­ry­to­rium kra­ju.

Zgod­nie z art. 7 ust. 2 usta­wy o VAT, przez od­płat­ną do­sta­wę to­wa­rów, o któ­rej mo­wa w art. 5 ust. 1 pkt 1 usta­wy o VAT, ro­zu­mie się rów­nież prze­ka­za­nie nie­od­płat­nie przez po­dat­ni­ka to­wa­rów na­le­żą­cych do je­go przed­się­bior­stwa, w szcze­gól­no­ści:

  • prze­ka­za­nie lub zu­ży­cie to­wa­rów na ce­le oso­bi­ste po­dat­ni­ka lub je­go pra­cow­ni­ków, w tym by­łych pra­cow­ni­ków, wspól­ni­ków, udzia­łow­ców, ak­cjo­na­riu­szy, człon­ków spół­dziel­ni i ich do­mow­ni­ków, człon­ków or­ga­nów sta­no­wią­cych osób praw­nych, człon­ków sto­wa­rzy­sze­nia,
  • wszel­kie in­ne da­ro­wi­zny

- je­że­li po­dat­ni­ko­wi przy­słu­gi­wa­ło, w ca­ło­ści lub w czę­ści, pra­wo do ob­ni­że­nia kwo­ty po­dat­ku na­leż­ne­go o kwo­tę po­dat­ku na­li­czo­ne­go z ty­tu­łu na­by­cia, im­por­tu lub wy­two­rze­nia tych to­wa­rów lub ich czę­ści skła­do­wych.

Tym sa­mym, z od­płat­ną do­sta­wą to­wa­rów zrów­na­ne zo­sta­ły okre­ślo­ne nie­od­płat­ne czyn­no­ści prze­ka­za­nia to­wa­rów.

Jed­no­cze­śnie, zgod­nie z brzmie­niem art. 7 ust. 3 usta­wy o VAT, prze­pi­su te­go (tj. art. 7 ust. 2), nie sto­su­je się do prze­ka­zy­wa­nych pre­zen­tów o ma­łej war­to­ści i pró­bek, je­że­li prze­ka­za­nie to na­stę­pu­je na ce­le zwią­za­ne z dzia­łal­no­ścią go­spo­dar­czą po­dat­ni­ka.

De­fi­ni­cję „pre­zen­tu o ma­łej war­to­ści” za­wie­ra art. 7 ust. 4 usta­wy o VAT.

Zgod­nie z je­go dys­po­zy­cją, pre­zen­ta­mi o ma­łej war­to­ści są prze­ka­zy­wa­ne przez po­dat­ni­ka jed­nej oso­bie to­wa­ry:

  • o łącz­nej war­to­ści nie­prze­kra­cza­ją­cej w ro­ku po­dat­ko­wym kwo­ty 100 zł, je­że­li po­dat­nik pro­wa­dzi ewi­den­cję po­zwa­la­ją­cą na usta­le­nie toż­sa­mo­ści tych osób;
  • któ­rych prze­ka­za­nia nie uję­to w ewi­den­cji, o któ­rej mo­wa w pkt 1, je­że­li jed­nost­ko­wa ce­na na­by­cia to­wa­ru (bez po­dat­ku), a gdy nie ma ce­ny na­by­cia, jed­nost­ko­wy koszt wy­two­rze­nia, okre­ślo­ne w mo­men­cie prze­ka­zy­wa­nia to­wa­ru, nie prze­kra­cza­ją 10 zł.

De­fi­ni­cja „pre­zen­tu o ma­łej war­to­ści” jest de­fi­ni­cją le­gal­ną skon­stru­owa­ną na po­trze­by usta­wy o VAT. W związ­ku z tym, po­ję­cia „pre­zent” nie moż­na od­czy­ty­wać w opar­ciu o ana­li­zę ję­zy­ko­wą (słow­ni­ko­wą). W szcze­gól­no­ści, de­fi­ni­cja ta od­ry­wa się od ja­kich­kol­wiek ele­men­tów psy­chicz­nych to­wa­rzy­szą­cych ta­kim prze­ka­za­niom, jak np. szcze­gól­na sym­pa­tia, obo­pól­ny afekt emo­cjo­nal­ny, szcze­gól­nie pod­nio­sła uro­czy­stość, etc. W kon­se­kwen­cji, dla za­kla­sy­fi­ko­wa­nia da­ne­go to­wa­ru ja­ko pre­zen­tu o ma­łej war­to­ści dla po­trzeb VAT ma zna­cze­nie wy­łącz­nie speł­nia­nie przez ta­ki to­war prze­sła­nek wy­ra­żo­nych w art. 7 ust. 4 usta­wy o VAT.

W kon­se­kwen­cji, w oce­nie Spół­ki, dla za­kwa­li­fi­ko­wa­nia wy­twa­rza­nych pro­duk­tów ja­ko „pre­zen­tów o ma­łej war­to­ści” wy­star­cza­ją­ce jest, aby ich jed­nost­ko­wy koszt wy­two­rze­nia (okre­ślo­ny w mo­men­cie prze­ka­za­nia) nie prze­kro­czył 10 zł net­to.

Zgod­nie z art. 7 ust. 3 usta­wy o VAT, ko­lej­nym wa­run­kiem ko­niecz­nym, aby prze­ka­za­nie pre­zen­tów o ma­łej war­to­ści nie pod­le­ga­ło opo­dat­ko­wa­niu, jest do­ko­na­nie te­go prze­ka­za­nia „na ce­le zwią­za­ne z dzia­łal­no­ścią go­spo­dar­czą po­dat­ni­ka”.

Jak zo­sta­ło przed­sta­wio­ne w sta­nie fak­tycz­nym, Spół­ka w ra­mach Gru­py po­dej­mu­je sze­reg dzia­łań mar­ke­tin­go­wych i pro­mo­cyj­nych, któ­rych ce­lem jest wzrost sprze­da­ży ofe­ro­wa­nych przez nią pro­duk­tów. W ra­mach tych dzia­łań do­cho­dzi do opi­sa­nych w sta­nie fak­tycz­nym nie­od­płat­nych prze­ka­zań pro­duk­tów. Tym sa­mym, nie­wąt­pli­wie oma­wia­ne prze­ka­za­nia na­le­ży uznać ja­ko prze­ka­za­nia do­ko­ny­wa­ne na ce­le zwią­za­ne z dzia­łal­no­ścią go­spo­dar­czą Spół­ki (re­ali­zo­wa­ne nie­od­płat­ne wy­da­nia pro­duk­tów ma­ją na ce­lu zwięk­sze­nie wo­lu­me­nu sprze­da­ży Spół­ki).

W świe­tle po­wyż­sze­go, zda­niem Spół­ki, nie­od­płat­ne prze­ka­za­nie pro­duk­tów na rzecz Od­bior­cy nie bę­dzie pod­le­ga­ło opo­dat­ko­wa­niu VAT – ja­ko prze­ka­za­nie tzw. „pre­zen­tów o ma­łej war­to­ści” na ce­le zwią­za­ne z dzia­łal­no­ścią go­spo­dar­czą Spół­ki.

Po­wyż­sze zna­la­zło po­twier­dze­nie w in­ter­pre­ta­cji in­dy­wi­du­al­nej Dy­rek­to­ra Izby Skar­bo­wej w Byd­gosz­czy z dnia 16 grud­nia 2014 r. (sygn. ITPP1/443‑1163/14/DM).

Ad. 2.

Nie­od­płat­ne wy­da­nia ga­dże­tów na rzecz Od­bior­cy, w związ­ku z pro­wa­dzo­ny­mi przez Gru­pę dzia­ła­nia­mi marketingowymi/promocyjnymi, za­wie­ra­ją­cych lo­go Gru­py, któ­rych jed­nost­ko­wa ce­na na­by­cia w mo­men­cie ich prze­ka­za­nia nie prze­kra­cza 10 zł net­to nie pod­le­ga­ją opo­dat­ko­wa­niu VAT na pod­sta­wie art. 7 ust. 3 i 4 usta­wy o VAT.

Ar­ty­kuł 5 ust. 1 usta­wy o VAT okre­śla ka­ta­log czyn­no­ści pod­le­ga­ją­cych opo­dat­ko­wa­niu tym po­dat­kiem, w tym m.in. od­płat­ną do­sta­wę to­wa­rów i od­płat­ne świad­cze­nie usług na te­ry­to­rium kra­ju.

Zgod­nie z art. 7 ust. 2 usta­wy o VAT, przez od­płat­ną do­sta­wę to­wa­rów, o któ­rej mo­wa w art. 5 ust. 1 pkt 1 usta­wy o VAT, ro­zu­mie się rów­nież prze­ka­za­nie nie­od­płat­nie przez po­dat­ni­ka to­wa­rów na­le­żą­cych do je­go przed­się­bior­stwa, w szcze­gól­no­ści:

  • prze­ka­za­nie lub zu­ży­cie to­wa­rów na ce­le oso­bi­ste po­dat­ni­ka lub je­go pra­cow­ni­ków, w tym by­łych pra­cow­ni­ków, wspól­ni­ków, udzia­łow­ców, ak­cjo­na­riu­szy, człon­ków spół­dziel­ni i ich do­mow­ni­ków, człon­ków or­ga­nów sta­no­wią­cych osób praw­nych, człon­ków sto­wa­rzy­sze­nia,
  • wszel­kie in­ne da­ro­wi­zny

- je­że­li po­dat­ni­ko­wi przy­słu­gi­wa­ło, w ca­ło­ści lub w czę­ści, pra­wo do ob­ni­że­nia kwo­ty po­dat­ku na­leż­ne­go o kwo­tę po­dat­ku na­li­czo­ne­go z ty­tu­łu na­by­cia, im­por­tu lub wy­two­rze­nia tych to­wa­rów lub ich czę­ści skła­do­wych.

Tym sa­mym, z od­płat­ną do­sta­wą to­wa­rów zrów­na­ne zo­sta­ły okre­ślo­ne nie­od­płat­ne czyn­no­ści prze­ka­za­nia to­wa­rów.

Jed­no­cze­śnie, zgod­nie z brzmie­niem art. 7 ust. 3 usta­wy o VAT, prze­pi­su te­go (tj. art. 7 ust. 2), nie sto­su­je się do prze­ka­zy­wa­nych pre­zen­tów o ma­łej war­to­ści i pró­bek, je­że­li prze­ka­za­nie to na­stę­pu­je na ce­le zwią­za­ne z dzia­łal­no­ścią go­spo­dar­czą po­dat­ni­ka.

De­fi­ni­cję „pre­zen­tu o ma­łej war­to­ści” za­wie­ra art. 7 ust. 4 usta­wy o VAT.

Zgod­nie z je­go dys­po­zy­cją, pre­zen­ta­mi o ma­łej war­to­ści są prze­ka­zy­wa­ne przez po­dat­ni­ka jed­nej oso­bie to­wa­ry:

  • łącz­nej war­to­ści nie­prze­kra­cza­ją­cej w ro­ku po­dat­ko­wym kwo­ty 100 zł, je­że­li po­dat­nik pro­wa­dzi ewi­den­cję po­zwa­la­ją­cą na usta­le­nie toż­sa­mo­ści tych osób;
  • któ­rych prze­ka­za­nia nie uję­to w ewi­den­cji, o któ­rej mo­wa w pkt 1, je­że­li jed­nost­ko­wa ce­na na­by­cia to­wa­ru (bez po­dat­ku), a gdy nie ma ce­ny na­by­cia, jed­nost­ko­wy koszt wy­two­rze­nia, okre­ślo­ne w mo­men­cie prze­ka­zy­wa­nia to­wa­ru, nie prze­kra­cza­ją 10 zł.

De­fi­ni­cja „pre­zen­tu o ma­łej war­to­ści” jest de­fi­ni­cją le­gal­ną skon­stru­owa­ną na po­trze­by usta­wy o VAT. W związ­ku z tym, po­ję­cia „pre­zent” nie moż­na od­czy­ty­wać w opar­ciu o ana­li­zę ję­zy­ko­wą (słow­ni­ko­wą). W szcze­gól­no­ści, de­fi­ni­cja ta od­ry­wa się od ja­kich­kol­wiek ele­men­tów psy­chicz­nych to­wa­rzy­szą­cych ta­kim prze­ka­za­niom, jak np. szcze­gól­na sym­pa­tia, obo­pól­ny afekt emo­cjo­nal­ny, szcze­gól­nie pod­nio­sła uro­czy­stość, etc. W kon­se­kwen­cji, dla za­kla­sy­fi­ko­wa­nia da­ne­go to­wa­ru ja­ko pre­zen­tu o ma­łej war­to­ści dla po­trzeb VAT ma zna­cze­nie wy­łącz­nie speł­nia­nie przez ta­ki to­war prze­sła­nek wy­ra­żo­nych w art. 7 ust. 4 usta­wy o VAT.

W kon­se­kwen­cji, w oce­nie Spół­ki, dla za­kwa­li­fi­ko­wa­nia ga­dże­tów re­kla­mo­wych ja­ko „pre­zen­tów o ma­łej war­to­ści” wy­star­cza­ją­ce jest, by ich jed­nost­ko­wa ce­na na­by­cia (okre­ślo­na w mo­men­cie prze­ka­za­nia) nie prze­kro­czy­ła 10 zł net­to.

Zgod­nie z art. 7 ust. 3 usta­wy o VAT, ko­lej­nym wa­run­kiem ko­niecz­nym, aby prze­ka­za­nie pre­zen­tów o ma­łej war­to­ści nie pod­le­ga­ło opo­dat­ko­wa­niu, jest do­ko­na­nie te­go prze­ka­za­nia „na ce­le zwią­za­ne z dzia­łal­no­ścią go­spo­dar­czą po­dat­ni­ka”.

Jak zo­sta­ło przed­sta­wio­ne w sta­nie fak­tycz­nym, Spół­ka w ra­mach Gru­py po­dej­mu­je sze­reg dzia­łań mar­ke­tin­go­wych i pro­mo­cyj­nych, któ­rych ce­lem jest wzrost sprze­da­ży ofe­ro­wa­nych przez nią to­wa­rów. W ra­mach tych dzia­łań do­cho­dzi do opi­sa­nych w sta­nie fak­tycz­nym nie­od­płat­nych prze­ka­zań ga­dże­tów re­kla­mo­wych. Tym sa­mym, nie­wąt­pli­wie oma­wia­ne prze­ka­za­nia, na­le­ży uznać ja­ko prze­ka­za­nia do­ko­ny­wa­ne na ce­le zwią­za­ne z dzia­łal­no­ścią go­spo­dar­czą Spół­ki (re­ali­zo­wa­ne nie­od­płat­ne wy­da­nia ga­dże­tów re­kla­mo­wych ma­ją na ce­lu zwięk­sze­nie wo­lu­me­nu sprze­da­ży Spół­ki).

W świe­tle po­wyż­sze­go, zda­niem Spół­ki, nie­od­płat­ne prze­ka­za­nie lub ga­dże­tów re­kla­mo­wych na rzecz Od­bior­cy nie bę­dzie pod­le­ga­ło opo­dat­ko­wa­niu VAT – ja­ko prze­ka­za­nie tzw. „pre­zen­tów o ma­łej war­to­ści” na ce­le zwią­za­ne z dzia­łal­no­ścią go­spo­dar­czą Spół­ki.

Po­wyż­sze zna­la­zło po­twier­dze­nie w in­ter­pre­ta­cji in­dy­wi­du­al­nej Dy­rek­to­ra Izby Skar­bo­wej w Byd­gosz­czy z dnia 16 grud­nia 2014 r. (sygn. ITPP1/443‑1163/14/DM).

Ad. 3.

Nie­od­płat­ne prze­ka­za­nie pro­duk­tów lub ga­dże­tów re­kla­mo­wych, o któ­rych mo­wa w sta­nie fak­tycz­nym, nie pod­le­ga opo­dat­ko­wa­niu VAT tak­że w przy­pad­ku, gdy jed­no­ra­zo­wo zo­sta­nie prze­ka­za­na Od­bior­cy więk­sza ilość pro­duk­tów lub ga­dże­tów o łącz­nej war­to­ści prze­kra­cza­ją­cej 10 zł net­to.

Prze­pis art. 7 ust. 4 pkt 2 usta­wy o VAT w ża­den spo­sób nie od­no­si się do łącz­nej war­to­ści pro­duk­tów prze­ka­za­nych w ra­mach po­je­dyn­cze­go wy­da­nia da­ne­mu pod­mio­to­wi, nie za­wie­ra tak­że li­mi­tu łącz­nej ce­ny na­by­cia (łącz­nych kosz­tów wy­two­rze­nia) pro­duk­tów lub ga­dże­tów re­kla­mo­wych prze­ka­zy­wa­nych jed­no­ra­zo­wo jed­ne­mu pod­mio­to­wi. Fakt, iż pro­duk­ty lub ga­dże­ty re­kla­mo­we w ra­mach jed­no­ra­zo­wych nie­od­płat­nych prze­ka­zań wy­da­wa­ne bę­dą w więk­szych ilo­ściach, o łącz­nej ce­nie na­by­cia (kosz­cie wy­two­rze­nia) nie­jed­no­krot­nie prze­kra­cza­ją­cej 10 zł net­to (a czę­sto rów­nież 100 zł) jest bez zna­cze­nia, gdyż ana­li­za gra­ma­tycz­na prze­pi­su art. 7 ust. 4 pkt 2 usta­wy o VAT pro­wa­dzi do wnio­sku, iż ce­nę na­by­cia (koszt wy­two­rze­nia) na­le­ży usta­lić w od­nie­sie­niu do po­je­dyn­czej sztu­ki prze­ka­zy­wa­ne­go pro­duk­tu lub ga­dże­tu re­kla­mo­we­go. Za­tem wa­run­kiem ko­niecz­nym i wy­star­cza­ją­cym do za­li­cze­nia da­nych wy­dań do pre­zen­tów o ma­łej war­to­ści jest jed­nost­ko­wa ce­na na­by­cia (jed­nost­ko­wy koszt wy­two­rze­nia) prze­ka­zy­wa­nych pro­duk­tów lub ga­dże­tów re­kla­mo­wych, okre­ślo­ne w mo­men­cie ich prze­ka­za­nia, nie­prze­kra­cza­ją­ce kwo­ty 10 zł net­to.

Tym sa­mym, jed­nost­ko­wa war­tość prze­ka­zy­wa­nych przez Spół­kę pro­duk­tów lub ga­dże­tów re­kla­mo­wych od­no­si się do po­je­dyn­czych sztuk, nie zaś do łącz­nej war­to­ści pro­duk­tów lub ga­dże­tów re­kla­mo­wych prze­ka­zy­wa­nych jed­no­ra­zo­wo kon­tra­hen­to­wi.

Po­wyż­sze sta­no­wi­sko jest zgod­ne z li­te­ral­nym ro­zu­mie­niem sło­wa „jed­nost­ko­wy” Zgod­nie z de­fi­ni­cją za­miesz­czo­ną w Słow­ni­ku PWN (http://sjp.pwn.pl/slownik/) „jed­nost­ko­wy” ozna­cza od­no­szą­cy do po­je­dyn­czej rze­czy. Ta­kie sa­mo ro­zu­mie­nie okre­śle­nia „jed­nost­ko­wy” po­twier­dził rów­nież Dy­rek­tor Izby Skar­bo­wej w War­sza­wie w in­ter­pre­ta­cji in­dy­wi­du­al­nej z 13 mar­ca 2014 r. sygn. IPPP1/443‑1320/13- 2/AP.

Prze­ka­za­nie więc jed­no­ra­zo­wo jed­ne­mu kon­tra­hen­to­wi więk­szej licz­by pro­duk­tów lub ga­dże­tów re­kla­mo­wych o jed­nost­ko­wej ce­nie na­by­cia (jed­nost­ko­wym kosz­cie wy­two­rze­nia) po­ni­żej 10 zł net­to, ale o łącz­nej war­to­ści prze­kra­cza­ją­cej 10 zł net­to, speł­niać bę­dzie de­fi­ni­cję prze­ka­za­nia pre­zen­tów o ma­łej war­to­ści.

Przed­sta­wio­ne po­wy­żej sta­no­wi­sko Spół­ki znaj­du­je rów­nież po­twier­dze­nie w bie­żą­cej jed­no­li­tej li­nii in­ter­pre­ta­cyj­nej or­ga­nów po­dat­ko­wych, za­pre­zen­to­wa­nej m.in. w:

  • in­ter­pre­ta­cji Dy­rek­to­ra Izby Skar­bo­wej w War­sza­wie z dnia 30 paź­dzier­ni­ka 2013 r., sygn. IPPP2/443–904/13–3/KOM: „(…) na opo­dat­ko­wa­nie po­dat­kiem od to­wa­rów i usług opi­sa­ne­go we wnio­sku nie­od­płat­ne­go prze­ka­za­nia nie ma wpły­wu ilość prze­ka­za­nych to­wa­rów jed­ne­mu pod­mio­to­wi, ani sta­tus te­go pod­mio­tu. W szcze­gól­no­ści, w ana­li­zo­wa­nej spra­wie nie ma zna­cze­nia, iż to­wa­ry te prze­ka­zy­wa­ne są w opa­ko­wa­niach zbior­czych (kar­to­nach, zgrzew­kach, wor­kach), w któ­rych mo­że znaj­do­wać się kil­ka, kil­ka­na­ście lub kil­ka­dzie­siąt po­je­dyn­czych opa­ko­wań te­go sa­me­go ro­dza­ju to­wa­ru o tej sa­mej pojemności/wadze. Istot­ne zna­cze­nie ma, że jed­nost­ko­wy koszt wy­two­rze­nia (ewen­tu­al­nie ce­na na­by­cia) po­je­dyn­cze­go to­wa­ru nie prze­kra­cza 10 zł net­to”;
  • in­ter­pre­ta­cji Dy­rek­to­ra Izby Skar­bo­wej w War­sza­wie z dnia 7 lu­te­go 2012 r. sygn. IPPP1/443‑1623/11–2/JL, w któ­rej po­twier­dzo­ne zo­sta­ło sta­no­wi­sko po­dat­ni­ka, zgod­nie z któ­rym: „(…) dla uzna­nia za pre­zen­ty o ma­łej war­to­ści, o któ­rych mo­wa w art. 7 ust. 4 pkt 2 usta­wy o VAT nie­od­płat­nie prze­ka­zy­wa­nych przez Spół­kę To­wa­rów okre­ślo­ne­mu kon­tra­hen­to­wi Spół­ki, de­cy­du­ją­ce zna­cze­nie ma jed­nost­ko­wa ce­na na­by­cia (bez po­dat­ku) lub jed­nost­ko­wy koszt wy­two­rze­nia (bez po­dat­ku) po­je­dyn­czej sztu­ki To­wa­ru, a nie su­ma jed­nost­ko­wych cen na­by­cia lub jed­nost­ko­wych kosz­tów wy­two­rze­nia wszyst­kich prze­ka­zy­wa­nych jed­no­ra­zo­wo sztuk (jed­no­stek) To­wa­rów”;
  • in­ter­pre­ta­cji Dy­rek­to­ra Izby Skar­bo­wej w Po­zna­niu z dnia 12 stycz­nia 2012 r. sygn. ILPP2/443‑1476/11–2/AK: „W kon­se­kwen­cji, w myśl po­wo­ła­ne­go wy­żej prze­pi­su art. 7 ust. 4 pkt 2 usta­wy o VAT nie­od­płat­ne prze­ka­zy­wa­nie pro­duk­tów Spół­ki w for­mie pre­zen­tów nie sta­no­wi do­sta­wy to­wa­rów pod­le­ga­ją­cej opo­dat­ko­wa­niu po­dat­kiem VAT. Bez zna­cze­nia dla roz­strzy­gnię­cia przed­mio­to­wej spra­wy jest fakt, iż ce­na (lub koszt wy­two­rze­nia) za opa­ko­wa­nie zbior­cze pro­duk­tu Spół­ki prze­kra­cza kwo­tę 10 zł, bo­wiem klu­czo­wym jest jed­nost­ko­wa ce­na (koszt wy­two­rze­nia) przed­mio­to­we­go pre­zen­tu”;
  • In­ter­pre­ta­cjach Dy­rek­to­ra Izby Skar­bo­wej w Po­zna­niu z dnia 10 sierp­nia 2011 r., sygn. ILPP2/443–792/11–2/EN oraz sygn. ILPP2/443–793/11–4/MR: „W świe­tle po­wyż­sze­go oraz ma­jąc na uwa­dze przy­to­czo­ne wy­żej prze­pi­sy na­le­ży stwier­dzić, iż bez wzglę­du na ilość prze­ka­zy­wa­nych przez Spół­kę jed­ne­mu pod­mio­to­wi to­wa­rów, z uwa­gi na fakt, że jed­nost­ko­wa war­tość na­by­cia tych to­wa­rów nie prze­kra­cza 10 zł, nie­od­płat­ne ich wy­da­nie nie bę­dzie pod­le­gać opo­dat­ko­wa­niu po­dat­kiem od to­wa­rów i usług, sto­sow­nie do art. 7 ust. 3 w związ­ku z art. 7 ust. 4 pkt 2 usta­wy”.

Ma­jąc na uwa­dze za­pre­zen­to­wa­ne prze­pi­sy oraz ar­gu­men­ta­cję, Spół­ka stoi na sta­no­wi­sku, iż nie­od­płat­ne prze­ka­za­nie przez Spół­kę pro­duk­tów lub ga­dże­tów re­kla­mo­wych, o któ­rych mo­wa w sta­nie fak­tycz­nym nie pod­le­ga opo­dat­ko­wa­niu VAT, tak­że w przy­pad­ku, gdy jed­no­ra­zo­wo zo­sta­nie prze­ka­za­na da­ne­mu pod­mio­to­wi więk­sza ilość pro­duk­tów lub ga­dże­tów re­kla­mo­wych o łącz­nej war­to­ści prze­kra­cza­ją­cej 10 zł net­to.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Ma­jąc po­wyż­sze na wzglę­dzie, sto­sow­nie do art. 14c § 1 usta­wy Or­dy­na­cja po­dat­ko­wa, od­stą­pio­no od uza­sad­nie­nia praw­ne­go do­ko­na­nej oce­ny sta­no­wi­ska Wnio­sko­daw­cy.

Za­zna­czyć na­le­ży, że ni­niej­sza in­ter­pre­ta­cja zo­sta­ła wy­da­na na pod­sta­wie przed­sta­wio­nych we wnio­sku oko­licz­no­ści, co ozna­cza, że w przy­pad­ku, gdy w to­ku po­stę­po­wa­nia po­dat­ko­we­go, kon­tro­li po­dat­ko­wej, bądź cel­no-skar­bo­wej zo­sta­nie okre­ślo­ny od­mien­ny stan fak­tycz­ny, in­ter­pre­ta­cja nie wy­wo­ła w tym za­kre­sie skut­ków praw­nych.

Zgod­nie z art. 14na Or­dy­na­cji po­dat­ko­wej prze­pi­sów art. 14k–14n nie sto­su­je się, je­że­li stan fak­tycz­ny lub zda­rze­nie przy­szłe bę­dą­ce przed­mio­tem in­ter­pre­ta­cji in­dy­wi­du­al­nej sta­no­wi ele­ment czyn­no­ści bę­dą­cych przed­mio­tem de­cy­zji wy­da­nej:

  1. z za­sto­so­wa­niem art. 119a;
  2. w związ­ku z wy­stą­pie­niem nad­uży­cia pra­wa, o któ­rym mo­wa w art. 5 ust. 5 usta­wy z dnia 11 mar­ca 2004 r. o po­dat­ku od to­wa­rów i usług.

In­ter­pre­ta­cja do­ty­czy za­ist­nia­łe­go sta­nu fak­tycz­ne­go przed­sta­wio­ne­go przez Wnio­sko­daw­cę i sta­nu praw­ne­go obo­wią­zu­ją­ce­go w da­cie za­ist­nie­nia zda­rze­nia.

Stro­nie przy­słu­gu­je pra­wo do wnie­sie­nia skar­gi na ni­niej­szą in­ter­pre­ta­cję prze­pi­sów pra­wa po­dat­ko­we­go z po­wo­du jej nie­zgod­no­ści z pra­wem. Skar­gę wno­si się do Wo­je­wódz­kie­go Są­du Ad­mi­ni­stra­cyj­ne­go w Byd­gosz­czy, ul. Ja­na Ka­zi­mie­rza 5, 85–035 Byd­goszcz, po uprzed­nim we­zwa­niu na pi­śmie or­ga­nu, któ­ry wy­dał in­ter­pre­ta­cję – w ter­mi­nie 14 dni od dnia, w któ­rym skar­żą­cy do­wie­dział się lub mógł się do­wie­dzieć o jej wy­da­niu – do usu­nię­cia na­ru­sze­nia pra­wa (art. 52 § 3 usta­wy z dnia 30 sierp­nia 2002 r. Pra­wo o po­stę­po­wa­niu przed są­da­mi ad­mi­ni­stra­cyj­ny­mi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skar­gę do WSA wno­si się (w dwóch eg­zem­pla­rzach – art. 47 ww. usta­wy) w ter­mi­nie trzy­dzie­stu dni od dnia do­rę­cze­nia od­po­wie­dzi or­ga­nu na we­zwa­nie do usu­nię­cia na­ru­sze­nia pra­wa, a je­że­li or­gan nie udzie­lił od­po­wie­dzi na we­zwa­nie, w ter­mi­nie sześć­dzie­się­ciu dni od dnia wnie­sie­nia te­go we­zwa­nia (art. 53 § 2 ww. usta­wy).

Jed­no­cze­śnie, zgod­nie art. 57a ww. usta­wy, skar­ga na pi­sem­ną in­ter­pre­ta­cję prze­pi­sów pra­wa po­dat­ko­we­go wy­da­ną w in­dy­wi­du­al­nej spra­wie, opi­nię za­bez­pie­cza­ją­cą i od­mo­wę wy­da­nia opi­nii za­bez­pie­cza­ją­cej mo­że być opar­ta wy­łącz­nie na za­rzu­cie na­ru­sze­nia prze­pi­sów po­stę­po­wa­nia, do­pusz­cze­niu się błę­du wy­kład­ni lub nie­wła­ści­wej oce­ny co do za­sto­so­wa­nia prze­pi­su pra­wa ma­te­rial­ne­go. Sąd ad­mi­ni­stra­cyj­ny jest zwią­za­ny za­rzu­ta­mi skar­gi oraz po­wo­ła­ną pod­sta­wą praw­ną.

Skar­gę wno­si się za po­śred­nic­twem or­ga­nu, któ­re­go dzia­ła­nie lub bez­czyn­ność są przed­mio­tem skar­gi (art. 54 § 1 ww. usta­wy), na ad­res: Kra­jo­wa In­for­ma­cja Skar­bo­wa, ul. Teo­do­ra Si­xta 17, 43–300 Biel­sko-Bia­ła.

_____

Wydatki na zakup drobnych upominków z logo firmy, przekazywanych kontrahentom

Biu­le­tyn In­for­ma­cyj­ny dla Służb Eko­no­micz­no – Fi­nan­so­wych nr 4 (831) z dnia 1.02.2014

Pod­mio­ty go­spo­dar­cze czę­sto prze­ka­zu­ją swo­im kon­tra­hen­tom drob­ne upo­min­ki opa­trzo­ne lo­go fir­my, w po­sta­ci ka­len­da­rzy (książ­ko­wych lub ścien­nych), dłu­go­pi­sów, itd. W ar­ty­ku­le tym opi­su­je­my skut­ki po­dat­ko­we prze­ka­za­nia tych upo­min­ków oraz ewi­den­cję księ­go­wą.

1. Skut­ki w VAT

Zgod­nie z za­sa­dą ogól­ną, obo­wią­zu­ją­cą za­rów­no w 2013 r., jak i w 2014 r., po­dat­ni­cy mo­gą od­li­czać VAT od za­ku­pu to­wa­rów (i usług) w ta­kim za­kre­sie, w ja­kim te to­wa­ry (usłu­gi) są wy­ko­rzy­sty­wa­ne do wy­ko­ny­wa­nia czyn­no­ści opo­dat­ko­wa­nych (art. 86 ust. 1 usta­wy o VAT).

Je­śli więc za­kup drob­nych upo­min­ków z lo­go fir­my (kalendarzy/długopisów) nie bę­dzie zwią­za­ny z czyn­no­ścia­mi opo­dat­ko­wa­ny­mi po­dat­ni­ka, to nie bę­dzie mu przy­słu­gi­wa­ło pra­wo do od­li­cze­nia VAT od na­by­cia tych upo­min­ków. Je­śli jed­nak po­dat­nik przy­jął, że ww. upo­min­ki bę­dą wy­ko­rzy­sty­wa­ne do wy­ko­ny­wa­nia czyn­no­ści opo­dat­ko­wa­nych (tj. ce­lem prze­ka­za­nia tych upo­min­ków by­ła np. re­kla­ma fir­my po­dat­ni­ka, któ­ry wy­ko­nu­je czyn­no­ści opo­dat­ko­wa­ne), to bę­dzie on mógł od­li­czyć VAT na­li­czo­ny od ich za­ku­pu.

Je­śli po­dat­ni­ko­wi przy­słu­gi­wa­ło pra­wo do od­li­cze­nia VAT od za­ku­pu oma­wia­nych upo­min­ków (w ca­ło­ści lub w czę­ści), to ich prze­ka­za­nie kon­tra­hen­tom mo­że się wią­zać z ko­niecz­no­ścią wy­ka­za­nia VAT na­leż­ne­go. Wszel­kie nie­od­płat­ne prze­ka­za­nia to­wa­rów na­le­żą­cych do przed­się­bior­stwa po­dat­ni­ka, je­śli przy­słu­gi­wa­ło mu, w ca­ło­ści lub w czę­ści, pra­wo do od­li­cze­nia VAT od za­ku­pu tych to­wa­rów, uwa­ża­ne jest bo­wiem za do­sta­wę to­wa­rów, skut­ku­ją­cą ko­niecz­no­ścią wy­ka­za­nia VAT na­leż­ne­go (zob. art. 7 ust. 2 usta­wy o VAT w brzmie­niu obo­wią­zu­ją­cym za­rów­no w 2014 r., jak i w ro­ku po­przed­nim).

Obo­wią­zek wy­ka­za­nia VAT od prze­ka­za­nia ww. upo­min­ków nie wy­stą­pi je­dy­nie w sy­tu­acji, gdy upo­min­ki te bę­dą speł­nia­ły de­fi­ni­cję pre­zen­tów o ma­łej war­to­ści lub bę­dą prób­ka­mi i prze­ka­za­nie to na­stą­pi na ce­le zwią­za­ne z dzia­łal­no­ścią go­spo­dar­czą po­dat­ni­ka.

W oma­wia­nym przy­pad­ku prze­ka­zy­wa­ne kon­tra­hen­tom upo­min­ki (tj. kalendarze/długopisy z lo­go fir­my) nie sta­no­wią pró­bek (wspo­mnij­my, że de­fi­ni­cja prób­ki zo­sta­ła za­war­ta w art. 7 ust. 7 usta­wy o VAT). Na­le­ży za­tem usta­lić, czy są to pre­zen­ty o ma­łej war­to­ści.

W myśl art. 7 ust. 4 usta­wy o VAT (w sta­nie praw­nym obo­wią­zu­ją­cym w 2013 r. i 2014 r.), pre­zen­ta­mi o ma­łej war­to­ści są prze­ka­zy­wa­ne przez po­dat­ni­ka jed­nej oso­bie to­wa­ry:

  • o łącz­nej war­to­ści nie­prze­kra­cza­ją­cej w ro­ku po­dat­ko­wym kwo­ty 100 zł, je­że­li po­dat­nik pro­wa­dzi ewi­den­cję po­zwa­la­ją­cą na usta­le­nie toż­sa­mo­ści tych osób,
  • któ­rych prze­ka­za­nia nie uję­to w ww. ewi­den­cji, je­że­li jed­nost­ko­wa ce­na na­by­cia to­wa­ru (bez po­dat­ku), a gdy nie ma ce­ny na­by­cia, jed­nost­ko­wy koszt wy­two­rze­nia, okre­ślo­ne w mo­men­cie prze­ka­zy­wa­nia to­wa­ru, nie prze­kra­cza­ją 10 zł.

A za­tem, je­śli jed­nost­ko­wa ce­na na­by­cia upo­min­ków bez kwo­ty VAT, okre­ślo­na w mo­men­cie je­go prze­ka­za­nia nie prze­kra­cza 10 zł, to prze­ka­za­nie tych upo­min­ków nie bę­dzie skut­ko­wa­ło obo­wiąz­kiem wy­ka­za­nia VAT na­leż­ne­go, a po­dat­nik nie mu­si pro­wa­dzić ewi­den­cji po­zwa­la­ją­cej na usta­le­nie toż­sa­mo­ści osób, któ­rym te upo­min­ki prze­ka­zał.

Prze­ka­za­nie kon­tra­hen­tom oma­wia­nych upo­min­ków nie bę­dzie opo­dat­ko­wa­ne tak­że wte­dy, gdy ww. ce­na jed­nost­ko­wa prze­kra­cza 10 zł, pod wa­run­kiem jed­nak, że po­dat­nik pro­wa­dzi ewi­den­cję osób ob­da­ro­wa­nych, a łącz­na war­tość to­wa­rów prze­ka­za­nych jed­nej oso­bie w ro­ku po­dat­ko­wym nie prze­kra­cza kwo­ty 100 zł.

Gdy­by na­to­miast ce­na jed­nost­ko­wa oma­wia­nych upo­min­ków (kalendarzy/długopisów) prze­kro­czy­ła 100 zł, to po­dat­nik był­by zo­bo­wią­za­ny do wy­ka­za­nia VAT na­leż­ne­go od te­go prze­ka­za­nia (pod wa­run­kiem oczy­wi­ście, że przy­słu­gi­wa­ło mu pra­wo do od­li­cze­nia VAT od za­ku­pu tych upo­min­ków).

Wspo­mnij­my, że o ile w od­nie­sie­niu do ww. 10 zł usta­wo­daw­ca wska­zał, że cho­dzi o ce­nę bez VAT (tj. ce­nę net­to), o ty­le ta­kie­go wska­za­nia nie ma w przy­pad­ku ww. kwo­ty 100 zł. Uwa­ża­my, że rów­nież tu­taj na­le­ży przy­jąć, że li­mi­tem pre­zen­tu o ma­łej war­to­ści, przy pro­wa­dze­niu ewi­den­cji osób ob­da­ro­wa­nych, jest kwo­ta 100 zł net­to. Wię­cej na ten te­mat pi­sa­li­śmy w Biu­le­ty­nie In­for­ma­cyj­nym nr 18 z 20 czerw­ca 2013 r., w ar­ty­ku­le pt. „Czy li­mi­ty pre­zen­tów o ma­łej war­to­ści to kwo­ty net­to, czy brut­to?”

Je­śli prze­ka­za­nie kon­tra­hen­tom drob­nych upo­min­ków nie pod­le­ga opo­dat­ko­wa­niu VAT, po stro­nie po­dat­ni­ka nie wy­stą­pi obo­wią­zek sko­ry­go­wa­nia VAT na­li­czo­ne­go, od­li­czo­ne­go od za­ku­pu tych to­wa­rów. W usta­wie o VAT brak jest bo­wiem re­gu­la­cji, któ­ra na­ka­zy­wa­ła­by do­ko­na­nie ta­kiej ko­rek­ty.

2. Wy­dat­ki na za­kup drob­nych upo­min­ków a kosz­ty uzy­ska­nia przy­cho­dów

Za­zwy­czaj wy­dat­ki na za­kup drob­nych upo­min­ków z lo­go fir­my po­no­szo­ne są w ce­lu osią­gnię­cia przy­cho­dów lub za­cho­wa­nia al­bo za­bez­pie­cze­nia źró­dła przy­cho­dów. Jed­nak­że o tym, czy wy­dat­ki te mo­gą być uzna­ne za koszt po­dat­ko­wy prze­są­dza to, czy są one wy­dat­ka­mi na re­kla­mę, czy na re­pre­zen­ta­cję. Kosz­ty re­pre­zen­ta­cji zo­sta­ły bo­wiem wy­łą­czo­ne z kosz­tów uzy­ska­nia przy­cho­dów (zob. art. 16 ust. 1 pkt 28 usta­wy o PDOP i od­po­wied­nio art. 23 ust. 1 pkt 23 usta­wy o PDOF).

W usta­wach o po­dat­ku do­cho­do­wym żad­ne z ww. po­jęć nie zo­sta­ło zde­fi­nio­wa­ne. W prak­ty­ce (tak­że or­ga­nów po­dat­ko­wych) przy­ję­ło się, że re­kla­ma to wszel­kie dzia­ła­nia po­dat­ni­ka ma­ją­ce na ce­lu roz­po­wszech­nie­nie wie­dzy o ofe­ro­wa­nych przez nie­go pro­duk­tach lub usłu­gach, dzia­ła­nia, któ­rych ce­lem jest kształ­to­wa­nie po­py­tu, po­przez po­sze­rze­nie wie­dzy przy­szłych na­byw­ców o to­wa­rach bądź usłu­gach, ich ce­chach i prze­zna­cze­niu, w ce­lu za­chę­ce­nia jak naj­więk­szej licz­by po­ten­cjal­nych klien­tów do na­by­wa­nia to­wa­rów bądź usług od te­go wła­śnie, a nie in­ne­go pod­mio­tu go­spo­dar­cze­go. To dzia­ła­nia pod­mio­tu go­spo­dar­cze­go kształ­tu­ją­ce po­pyt na je­go to­wa­ry, usłu­gi lub mar­kę, po­przez po­sze­rze­nie wie­dzy o nich. Ta­ką de­fi­ni­cję re­kla­my za­pre­zen­to­wał np. Dy­rek­tor Izby Skar­bo­wej Po­zna­niu w in­ter­pre­ta­cji in­dy­wi­du­al­nej z 8 paź­dzier­ni­ka 2013 r., nr ILPB3/423–317/13–2/JG.

Du­żo wię­cej wąt­pli­wo­ści wzbu­dza zde­fi­nio­wa­nie po­ję­cia re­pre­zen­ta­cji na po­trze­by po­dat­ku do­cho­do­we­go, o czym wie­lo­krot­nie wspo­mi­na­li­śmy na ła­mach na­sze­go cza­so­pi­sma (np. w Biu­le­ty­nie In­for­ma­cyj­nym nr 27 z 20 wrze­śnia 2013 r., w ar­ty­ku­le pt. „Za­kup usłu­gi ga­stro­no­micz­nej – uję­cie po­dat­ko­we i ewi­den­cja księ­go­wa”). W du­żym skró­cie moż­na po­wie­dzieć, że wy­dat­ki na re­pre­zen­ta­cję to m.in. wy­dat­ki zwią­za­ne z dzia­ła­nia­mi po­dat­ni­ka na­kie­ro­wa­ny­mi przede wszyst­kim na wy­kre­owa­nie okre­ślo­ne­go wi­ze­run­ku je­go fir­my. Nie ma przy tym zna­cze­nia, czy wy­dat­ki te ce­chu­je wy­staw­ność i oka­za­łość.

Z re­gu­ły prze­ka­za­nie klien­tom (po­ten­cjal­nym klien­tom) drob­nych upo­min­ków w po­sta­ci np. kalendarzy/długopisów z lo­go fir­my ma na ce­lu roz­po­wszech­nia­nie wie­dzy o fir­mie po­dat­ni­ka, ofe­ro­wa­nych przez nie­go towarach/produktach/usługach. Jest to dzia­ła­nie na­kie­ro­wa­ne na zwięk­sze­nie po­py­tu na ofe­ro­wa­ne przez nie­go towary/produkty/usługi. Prze­ka­za­nie drob­nych upo­min­ków z lo­go fir­my mo­że być uzna­ne za re­kla­mę, w związ­ku z czym wy­dat­ki po­nie­sio­ne na za­kup tych upo­min­ków pod­le­ga­ją za­li­cze­niu do kosz­tów uzy­ska­nia przy­cho­dów.


WAŻNE: Oce­na, czy po­nie­sio­ne wy­dat­ki na­le­żą do kosz­tów re­kla­my (czy re­pre­zen­ta­cji), wy­ma­ga każ­do­ra­zo­wo ana­li­zy ca­ło­kształ­tu dzia­łal­no­ści pro­wa­dzo­nej przez po­dat­ni­ka, usta­le­nia krę­gu osób, któ­rym wrę­cza­ne są pre­zen­ty, oko­licz­no­ści wrę­cze­nia pre­zen­tów, war­to­ści pre­zen­tów, itd.

Rów­nież or­ga­ny po­dat­ko­we nie kwe­stio­nu­ją za­li­cza­nia do kosz­tów po­dat­ko­wych wy­dat­ków na za­kup upo­min­ków o nie­wiel­kiej war­to­ści, opa­trzo­nych lo­go po­dat­ni­ka, prze­ka­zy­wa­nych kon­tra­hen­tom. Tak uznał np. Dy­rek­tor Izby Skar­bo­wej w Ka­to­wi­cach w in­ter­pre­ta­cji in­dy­wi­du­al­nej z 11 wrze­śnia 2012 r., nr IBPBI/2/423–612/12/MS, stwier­dza­jąc:

(…) Za­rów­no na grun­cie orzecz­nic­twa, jak i w prak­ty­ce go­spo­dar­czej przyj­mu­je się, iż ga­dże­ty o nie­wiel­kiej war­to­ści, opa­trzo­ne lo­go fir­my nie ma­ją cha­rak­te­ru re­pre­zen­ta­cyj­ne­go. Za­tem wy­dat­ki na za­kup ga­dże­tów opa­trzo­nych lo­go fir­my i prze­ka­zy­wa­nych przez Spół­kę w związ­ku z pro­wa­dzo­ną dzia­łal­no­ścią go­spo­dar­czą, bę­dą sta­no­wić kosz­ty uzy­ska­nia przy­cho­dów (…).”

Dy­rek­tor Izby Skar­bo­wej w War­sza­wie w in­ter­pre­ta­cji in­dy­wi­du­al­nej z 19 kwiet­nia 2013 r., nr IPPB5/423–100/13–3/MK stwier­dził, że wszel­kie­go ro­dza­ju wy­dat­ki po­no­szo­ne na za­kup upo­min­ków ozna­czo­nych lo­go po­dat­ni­ka (prze­ka­zy­wa­nych po­ten­cjal­nym klien­tom) mo­gą zo­stać za­li­czo­ne do kosz­tów uzy­ska­nia przy­cho­dów tyl­ko wte­dy, gdy upo­min­ki te bę­dą roz­da­wa­ne ma­so­wo, tj. bę­dą prze­ka­zy­wa­ne każ­de­mu za­in­te­re­so­wa­ne­mu pod­mio­to­wi.

Po­dob­nie wy­po­wie­dział się Dy­rek­tor Izby Skar­bo­wej w Po­zna­niu w in­ter­pre­ta­cji in­dy­wi­du­al­nej z 12 paź­dzier­ni­ka 2012 r., nr ILPB3/423–307/11/12-S/EK:

(…) wy­dat­ki po­nie­sio­ne na za­kup pre­zen­tów dla kon­tra­hen­tów mo­gą zo­stać za­li­czo­ne do kosz­tów re­kla­my tyl­ko wów­czas, gdy są roz­da­wa­ne ma­so­wo, tzn. prze­ka­zy­wa­ne są w ta­ki spo­sób, by każ­dy za­in­te­re­so­wa­ny pod­miot miał moż­li­wość ich otrzy­ma­nia. Isto­ta re­kla­my wią­że się bo­wiem z za­mia­rem do­tar­cia do jak naj­szer­szej gru­py od­bior­ców. (…)”

Zda­niem te­go or­ga­nu po­dat­ko­we­go, je­śli pre­zen­ty (ga­dże­ty) bę­dą roz­da­wa­ne ogra­ni­czo­nej gru­pie pod­mio­tów (zwłasz­cza part­ne­rom han­dlo­wym), wy­dat­ki na ich za­kup na­le­ży po­wią­zać z re­pre­zen­ta­cją. W kon­se­kwen­cji:

(…) wy­dat­ki po­nie­sio­ne przez Spół­kę w związ­ku z za­ku­pem pre­zen­tów (dłu­go­pi­sy, ka­len­da­rze, kom­ple­ty do ka­wy, bre­lo­ki do klu­czy, etui, je­dwab­ne kra­wa­ty ze spin­ka­mi, MP4, mul­ti­na­rzę­dzia, la­tar­ki z kom­ple­tem na­rzę­dzi, pen­dri­ve, port­fe­le, ram­ki cy­fro­we, sta­cje po­go­do­we, ze­ga­ry ścien­ne, kub­ki ter­micz­ne i in­ne ga­dże­ty) prze­ka­zy­wa­nych wy­bra­nym kon­tra­hen­tom nie sta­no­wią kosz­tów uzy­ska­nia przy­cho­dów, na pod­sta­wie art. 16 ust. 1 pkt 28 usta­wy o po­dat­ku do­cho­do­wym od osób praw­nych. (…)”

A za­tem, je­śli po­dat­nik prze­ka­zu­je kon­tra­hen­tom drob­ne upo­min­ki (ka­len­da­rze, dłu­go­pi­sy itp.) z lo­go fir­my i prze­ka­za­nie to ma cha­rak­ter ma­so­wy, to uję­cie w kosz­tach po­dat­ko­wych wy­dat­ków na za­kup tych upo­min­ków nie bę­dzie kwe­stio­no­wa­ne przez or­gan po­dat­ko­wy. Ina­czej mo­że być na­to­miast w przy­pad­ku wy­dat­ków na za­kup upo­min­ków war­to­ścio­wych, prze­zna­czo­nych zwłasz­cza dla wy­bra­nej gru­py kon­tra­hen­tów.

Wspo­mnieć tak­że na­le­ży, że ewen­tu­al­ny VAT na­leż­ny, na­li­czo­ny w związ­ku z prze­ka­za­niem upo­min­ków kon­tra­hen­tom, nie­za­leż­nie od te­go, czy prze­ka­za­nie to ma cha­rak­ter re­kla­my, czy re­pre­zen­ta­cji, sta­no­wi koszt po­dat­ko­wy. Wy­ni­ka to z art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. b) usta­wy o PDOP i od­po­wied­nio art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. b) usta­wy o PDOF.

3. Ewi­den­cja księ­go­wa

Wy­dat­ki na za­kup drob­nych upo­min­ków z lo­go fir­my dla kon­tra­hen­tów ob­cią­ża­ją kosz­ty dzia­łal­no­ści ope­ra­cyj­nej jed­nost­ki. Fak­tu­ra za za­kup tych upo­min­ków mo­że być za­księ­go­wa­na np. za­pi­sem:

      – Wn kon­to 30 „Roz­li­cze­nie za­ku­pu” – war­tość net­to fak­tu­ry,
Wn kon­to 22–1VAT na­li­czo­ny i je­go roz­li­cze­nie”
– kwo­ta VAT na­li­czo­ne­go, je­śli pod­le­ga on od­li­cze­niu,
Ma kon­to 21 „Roz­ra­chun­ki z do­staw­ca­mi” – war­tość brut­to fak­tu­ry.

Wy­dat­ki na za­kup ww. upo­min­ków mo­gą być uję­te w kosz­tach bez­po­śred­nio po za­ku­pie, np. za­pi­sem:

      – Wn kon­to 40–6 „Kosz­ty re­kla­my” lub kon­to 40–7 „Kosz­ty re­pre­zen­ta­cji”
      i rów­no­le­gle:
      – Wn od­po­wied­nie kon­to ze­spo­łu 5, Ma kon­to 49 „Roz­li­cze­nie kosz­tów”.

Je­śli ww. upo­min­ki jed­nost­ka pla­nu­je prze­ka­zać kon­tra­hen­tom w okre­sie póź­niej­szym, to ich war­tość mo­że ująć np. na kon­cie za­pa­sów (np. war­tość kalendarzy/długopisów, za­ku­pio­nych w grud­niu 2013 r., prze­zna­czo­nych do wy­da­nia kon­tra­hen­tom w na­stęp­nym ro­ku). W ta­kim przy­pad­ku war­tość ww. upo­min­ków mo­że być za­księ­go­wa­na (w grud­niu 2013 r.) np.:

      – Wn kon­to 33 „To­wa­ry” lub kon­to 31 „Ma­te­ria­ły”, Ma kon­to 30.

Wy­da­nie kon­tra­hen­tom upo­min­ków w na­stęp­nym ro­ku mo­że zo­stać za­księ­go­wa­ne:

      – Wn kon­to 40–6 lub kon­to 40–7, Ma kon­to 33 lub kon­to 31
      i rów­no­le­gle:
      – Wn od­po­wied­nie kon­to ze­spo­łu 5, Ma kon­to 49.

Na­to­miast ewen­tu­al­ny VAT na­leż­ny od prze­ka­za­nych kon­tra­hen­tom upo­min­ków moż­na za­księ­go­wać:

- Wn kon­to 40–3 „Po­dat­ki i opła­ty”,
Ma kon­to 22–2 „Roz­ra­chun­ki z urzę­dem skar­bo­wym z ty­tu­łu VAT na­leż­ne­go”
      i rów­no­le­gle:
      – Wn od­po­wied­nie kon­to ze­spo­łu 5, Ma kon­to 49.

Wszel­kie drob­ne upo­min­ki, ta­kie jak kub­ki, smy­cze, dłu­go­pi­sy czy ka­len­da­rze pro­mo­cyj­ne opa­trzo­ne lo­go fir­my, są wy­dat­kiem na re­kla­mę, w związ­ku z czym mo­gą zo­stać za­li­czo­ne do kosz­tów uzy­ska­nia przy­cho­dów.

Spo­rzą­dza­jąc kal­ku­la­cję po­dat­ku do­cho­do­we­go, na­le­ży pa­mię­tać o nie­zbęd­nych ko­rek­tach kosz­tów oraz przy­cho­dów o po­zy­cje, któ­re nie wcho­dzą do pod­sta­wy opo­dat­ko­wa­nia. Szer­szej ana­li­zie z pew­no­ścią na­le­ży pod­dać wy­łą­cze­nia do­ty­czą­ce tych po­zy­cji kosz­to­wych, któ­re opi­sa­ne zo­sta­ły w art. 16 ust. 1 usta­wy o CIT. Wy­łą­czo­ne z kosz­tów uzy­ska­nia przy­cho­dów są mię­dzy in­ny­mi: kosz­ty na­li­czo­nych, lecz nie­za­pła­co­nych od­se­tek, nie­zre­ali­zo­wa­ne róż­ni­ce kur­so­we, da­ro­wi­zny, kosz­ty eg­ze­ku­cyj­ne zwią­za­ne z nie­wy­ko­na­niem zo­bo­wią­zań, ka­ry umow­ne, wie­rzy­tel­no­ści od­pi­sa­ne ja­ko przedaw­nio­ne, a tak­że kosz­ty re­pre­zen­ta­cji, któ­re zo­sta­ną szcze­gó­ło­wiej opi­sa­ne w dal­szej czę­ści ar­ty­ku­łu.

W re­aliach go­spo­dar­ki wol­no­ryn­ko­wej, któ­rej fun­da­men­tem jest kon­ku­ren­cja mię­dzy pod­mio­ta­mi funk­cjo­nu­ją­cy­mi w ob­ro­cie go­spo­dar­czym, z pew­no­ścią mar­ka, roz­po­zna­wal­ność oraz za­ufa­nie klien­ta są bar­dzo istot­ny­mi czyn­ni­ka­mi wpły­wa­ją­cy­mi na po­zy­cję fir­my na ryn­ku. Ob­da­ro­wy­wa­nie kon­tra­hen­tów pre­zen­ta­mi nie­wąt­pli­wie przy­czy­nia się do bu­do­wa­nia po­zy­tyw­nych re­la­cji biz­ne­so­wych i tym sa­mym jest za­chę­tą do dal­szej współ­pra­cy, co fi­nal­nie prze­kła­da się na przy­cho­dy osią­ga­ne przez jed­nost­kę. Wy­da­je się za­tem, że te­go ro­dza­ju kosz­ty po­no­szo­ne przez przed­się­bior­stwo po­win­ny zo­stać uzna­ne za kosz­ty uzy­ska­nia przy­cho­dów. Oka­zu­je się jed­nak, że kla­sy­fi­ka­cja pre­zen­tów nie jest oczy­wi­sta i jed­no­znacz­na. Ist­nie­je wie­le wa­run­ków, któ­re mu­szą zo­stać speł­nio­ne, aby koszt wrę­cza­nych upo­min­ków po­mniej­szył pod­sta­wę opo­dat­ko­wa­nia.

Pokazanie zasobności i profesjonalizmu

Aby le­piej za­pre­zen­to­wać pro­blem upo­min­ków prze­ka­zy­wa­nych kon­tra­hen­tom, na­le­ży od­wo­łać się do art. 16 ust. 1 pkt 28 usta­wy o CIT. Sta­no­wi on, że „do kosz­tów uzy­ska­nia przy­cho­dów nie za­li­cza się kosz­tów re­pre­zen­ta­cji, w szcze­gól­no­ści po­nie­sio­nych na usłu­gi ga­stro­no­micz­ne, za­kup żyw­no­ści oraz na­po­jów, w tym al­ko­ho­lo­wych”. Ku utra­pie­niu po­dat­ni­ków usta­wa nie de­fi­niu­je po­ję­cia „re­pre­zen­ta­cja”. Zgod­nie z wy­pra­co­wa­ną do­tych­czas wy­kład­nią te­go prze­pi­su przyj­mu­je się, że kosz­ta­mi re­pre­zen­ta­cji są kosz­ty, któ­rych ce­lem jest stwo­rze­nie oraz utrwa­le­nie po­zy­tyw­ne­go wi­ze­run­ku fir­my po­przez po­ka­za­nie swo­jej za­sob­no­ści i pro­fe­sjo­na­li­zmu. Pod­kre­śla się przy tym ko­niecz­ność ana­li­zy ca­ło­kształ­tu oko­licz­no­ści kon­kret­nej spra­wy. Za­tem po­dat­nik, ob­da­ro­wu­jąc kon­tra­hen­ta, każ­do­ra­zo­wo po­wi­nien prze­ana­li­zo­wać cel oraz cha­rak­ter ta­kie­go wy­dat­ku. Sta­no­wi­sko to jest zgod­ne z wy­ro­kiem NSA z 19 stycz­nia 2016 r. (II FSK 2657/13), we­dług któ­re­go wy­dat­ki, któ­re są dzia­ła­niem neu­tral­nym dla wi­ze­run­ku fir­my, nie sta­no­wią kosz­tów re­pre­zen­ta­cji.

Przy ana­li­zie cha­rak­te­ru kosz­tów wrę­cza­nych pre­zen­tów na­le­ży pa­mię­tać, że o ile wy­dat­ków na re­pre­zen­ta­cję nie moż­na za­li­czyć do kosz­tów uzy­ska­nia przy­cho­dów, o ty­le kosz­ty re­kla­my już tak. Ist­nie­je jed­nak cien­ka gra­ni­ca mię­dzy ty­mi dwo­ma po­ję­cia­mi. Od­róż­nie­nie re­pre­zen­ta­cji od re­kla­my bu­dzi wie­le wąt­pli­wo­ści i jest przed­mio­tem spo­rów po­dat­ni­ków z or­ga­na­mi po­dat­ko­wy­mi.

Zachęta do nabycia towarów i usług

Po­ję­cie „re­kla­ma” mo­że­my zde­fi­nio­wać, ko­rzy­sta­jąc z wy­kład­ni or­ga­nów po­dat­ko­wych, ja­ko dzia­ła­nia słu­żą­ce roz­po­wszech­nia­niu in­for­ma­cji o usłu­gach i to­wa­rach, w ce­lu za­chę­ce­nia do ich na­by­cia od kon­kret­ne­go pod­mio­tu. We­dług in­ter­pre­ta­cji Izby Skar­bo­wej w Ka­to­wi­cach z 8 lip­ca 2015 r. (IBPB-1–3/4510–55/15/MO) pre­zen­ty o ni­skiej war­to­ści zwią­za­ne z pro­wa­dzo­ną przez fir­mę dzia­łal­no­ścią oraz ma­ją­ce na ce­lu za­chę­ce­nie do za­ku­pu ofe­ro­wa­nych to­wa­rów i usług na­le­ży uznać za kosz­ty uzy­ska­nia przy­cho­dów.

Zwiększanie rozpoznawalności

Ko­lej­ną istot­ną kwe­stią jest tzw. ob­ran­do­wa­nie pre­zen­tów. Wszel­kie drob­ne upo­min­ki ta­kie jak kub­ki, smy­cze, dłu­go­pi­sy czy ka­len­da­rze pro­mo­cyj­ne opa­trzo­ne lo­go fir­my są kosz­ta­mi re­kla­my, w związ­ku z czym mo­gą zo­stać za­li­czo­ne do kosz­tów uzy­ska­nia przy­cho­dów. Upo­min­ki te ma­ją bo­wiem na ce­lu pro­mo­wa­nie dzia­łal­no­ści fir­my po­przez roz­po­wszech­nia­nie jej lo­go, a tym sa­mym zwięk­sza­nie jej roz­po­zna­wal­no­ści i po­śred­nio za­chę­ca­nie do na­by­wa­nia jej to­wa­rów i usług. Przy tym lo­go mo­że być na­zwą przed­się­bior­cy, jej skró­tem, ale też na­zwą pro­duk­tu lub usłu­gi. W przy­wo­ła­nej wcze­śniej in­ter­pre­ta­cji z 8 lip­ca 2015 r. pod­kre­ślo­no jed­nak, że prze­ka­zy­wa­ne upo­min­ki mo­gą zo­stać za­li­czo­ne do kosz­tów re­kla­my wów­czas, gdy są roz­da­wa­ne ma­so­wo, a nie prze­ka­zy­wa­ne je­dy­nie wy­bra­nym kon­tra­hen­tom. Isto­tą re­kla­my jest bo­wiem do­tar­cie do jak naj­szer­szej gru­py od­bior­ców, a nie fa­wo­ry­zo­wa­nie wy­se­lek­cjo­no­wa­nej gru­py kon­tra­hen­tów. Je­że­li więc fir­ma prze­ka­zu­je upo­min­ki je­dy­nie swo­im stra­te­gicz­nym, klu­czo­wym part­ne­rom w ce­lu uła­twie­nia za­war­cia kon­trak­tu, to bę­dzie to ty­po­wy przy­kład re­pre­zen­ta­cji.

Istotna jest wartość

Istot­nym dla kla­sy­fi­ka­cji kosz­tów czyn­ni­kiem jest wcze­śniej wspo­mi­na­na war­tość pre­zen­tu. W skład kosz­tów re­pre­zen­ta­cji wcho­dzą bo­wiem wy­dat­ki, któ­rych ce­lem jest im­po­no­wa­nie kon­tra­hen­tom, bu­do­wa­nie pre­sti­żo­we­go wi­ze­run­ku fir­my. Pod­czas gdy ob­ran­do­wa­ne pre­zen­ty o ni­skiej war­to­ści moż­na za­kla­sy­fi­ko­wać do kosz­tów re­kla­my, to już eks­klu­zyw­ne upo­min­ki o du­żej war­to­ści zo­sta­ną za­li­czo­ne do kosz­tów re­pre­zen­ta­cji, bez wzglę­du na to, czy umiesz­czo­no na nich lo­go fir­my czy nie.

Przykład

Za­kup ko­sza z luk­su­so­wy­mi ar­ty­ku­ła­mi zo­sta­nie za­li­czo­ny do kosz­tów re­pre­zen­ta­cji.

Tak sa­mo bę­dzie w przy­pad­ku po­da­ro­wa­nia war­to­ścio­we­go wiecz­ne­go pió­ra, skó­rza­nej tor­by lub port­fe­la. W tych sy­tu­acjach nie­moż­li­we bę­dzie po­mniej­sze­nie przy­cho­du o po­nie­sio­ny koszt.

Na­su­wa się jed­nak py­ta­nie – ja­kiej war­to­ści upo­mi­nek bę­dzie „ni­skiej war­to­ści”, a ja­ki prze­kro­czy już gra­ni­cę stan­dar­du? Otóż w prze­pi­sach o CIT nie zo­sta­ły usta­lo­ne li­mi­ty kwo­to­we. Ma to swo­je do­bre i złe stro­ny dla po­dat­ni­ka. Brak li­mi­tów po­zwa­la na więk­szą ela­stycz­ność i da­je po­dat­ni­ko­wi moż­li­wość udo­wod­nie­nia swych ra­cji, ale jed­no­cze­śnie da­je więk­szą swo­bo­dę urzę­do­wi skar­bo­we­mu w za­kre­sie pod­wa­ża­nia za­sad­no­ści uję­cia wy­dat­ków ja­ko kosz­tów po­dat­ko­wych. Ana­li­zu­jąc war­tość pre­zen­tu, na­le­ży za­tem za­sta­no­wić się przede wszyst­kim nad za­mie­rzo­nym efek­tem je­go wrę­cze­nia.

Przykład

Ku­pu­jąc i wrę­cza­jąc kon­tra­hen­to­wi w pre­zen­cie opa­trzo­ny lo­go dłu­go­pis o war­to­ści kil­ku­dzie­się­ciu zło­tych, fir­ma z pew­no­ścią ma in­ny cel, niż ku­pu­jąc pió­ro za kil­ka­set zło­tych.

Czekoladki zamiast wina

Pro­ble­ma­tycz­ną kwe­stią jest ku­po­wa­nie kon­tra­hen­tom upo­min­ków al­ko­ho­lo­wych. Usta­wa o CIT wy­szcze­gól­ni­ła wy­dat­ki na za­kup na­po­jów al­ko­ho­lo­wych ja­ko kosz­ty re­pre­zen­ta­cji, któ­rych nie moż­na uznać za kosz­ty uzy­ska­nia przy­cho­dów. Prze­ka­zy­wa­nie al­ko­ho­lu nie jest trak­to­wa­ne ja­ko za­bieg re­kla­mo­wy, pro­mo­cyj­ny, lecz ja­ko ty­po­we dzia­ła­nia re­pre­zen­ta­cyj­ne, któ­rych ce­lem jest usta­no­wie­nie okre­ślo­ne­go, po­zy­tyw­ne­go wi­ze­run­ku fir­my w oczach kon­tra­hen­ta. W związ­ku z tym ze wzglę­dów po­dat­ko­wych lep­szym po­my­słem bę­dzie po­da­ro­wa­nie kon­tra­hen­to­wi nie­du­żej war­to­ści pu­deł­ka cze­ko­la­dek z lo­go fir­my niż bu­tel­ki wi­na.

Każdorazowo ocena wydatku

Pod­su­mo­wu­jąc, do kosz­tów uzy­ska­nia przy­cho­dów za­li­cza się wszel­kie go­spo­dar­czo uza­sad­nio­ne i ra­cjo­nal­ne wy­dat­ki zwią­za­ne z dzia­łal­no­ścią go­spo­dar­czą, pod wa­run­kiem że ich ce­lem jest osią­gnię­cie przy­cho­dów lub za­bez­pie­cze­nie al­bo za­cho­wa­nie źró­dła przy­cho­dów. Ana­lo­gicz­nie jest w przy­pad­ku kosz­tów po­nie­sio­nych na re­pre­zen­ta­cję, w tym na pre­zen­ty ku­po­wa­ne dla kon­tra­hen­tów. Ist­nie­je jed­nak kil­ka szcze­gól­nych aspek­tów wpły­wa­ją­cych na kla­sy­fi­ka­cję wy­dat­ków po­nie­sio­nych na upo­min­ki. Przede wszyst­kim na­le­ży pa­mię­tać o róż­ni­cy po­mię­dzy kosz­ta­mi re­kla­my i re­pre­zen­ta­cji. W cię­żar kosz­tów uzy­ska­nia przy­cho­dów moż­na za­li­czyć pre­zen­ty o ni­skiej war­to­ści, któ­re są ozna­czo­ne lo­go fir­my i ma­ją cha­rak­ter re­kla­mo­wy, pro­mo­cyj­ny. Na­to­miast war­to­ścio­we, luk­su­so­we po­da­run­ki słu­żą­ce kre­owa­niu wi­ze­run­ku fir­my u stra­te­gicz­nych kon­tra­hen­tów zo­sta­ną za­li­czo­ne do nie­podat­ko­wych kosz­tów re­pre­zen­ta­cji. Na­le­ży jed­nak pod­kre­ślić, że nie ist­nie­je je­den uni­wer­sal­ny mier­nik, któ­ry jed­no­znacz­nie oce­ni cha­rak­ter i oko­licz­no­ści po­nie­sie­nia kosz­tów re­pre­zen­ta­cji. Po­dat­nik każ­do­ra­zo­wo po­wi­nien prze­ana­li­zo­wać wy­da­tek i oce­nić go pod wzglę­dem je­go kwa­li­fi­ka­cji do kosz­tów uzy­ska­nia przy­cho­dów.

—Alek­san­dra Am­bor­ska-Kuf­f­ner jest star­szą kon­sul­tant­ką w dzia­le praw­no­po­dat­ko­wym PwC

—Pa­try­cja Ple­skot jest kon­sul­tant­ką w dzia­le praw­no­po­dat­ko­wym PwC

pod­sta­wa praw­na: usta­wa z 15 lu­te­go 1992 r. o po­dat­ku do­cho­do­wym od osób praw­nych (tekst jedn. DzU z 2014 r., poz. 851 ze zm.)

Musi być związek przyczynowo-skutkowy

Zgod­nie z za­sa­dą ogól­ną de­fi­niu­ją­cą kosz­ty uzy­ska­nia przy­cho­dów, wy­ra­żo­ną w art. 15 ust. 1 usta­wy o CIT, są ni­mi kosz­ty po­nie­sio­ne w ce­lu osią­gnię­cia przy­cho­dów lub za­cho­wa­nia al­bo za­bez­pie­cze­nia źró­dła przy­cho­dów. Ra­cjo­nal­ne i uza­sad­nio­ne go­spo­dar­czo wy­dat­ki zwią­za­ne z pro­wa­dzo­ną dzia­łal­no­ścią go­spo­dar­czą, z wy­łą­cze­niem kosz­tów po­da­nych w art. 16 usta­wy, bę­dą za­tem sta­no­wi­ły kosz­ty uzy­ska­nia przy­cho­dów. Wa­run­kiem jest ist­nie­nie związ­ku przy­czy­no­wo-skut­ko­we­go mię­dzy kosz­tem a moż­li­wo­ścią osią­gnię­cia przy­cho­du.

Limity w PITVAT

Li­mi­ty kwo­to­we zo­sta­ły usta­lo­ne na po­trze­by PITVAT. We­dług usta­wy o PIT wrę­cze­nie pre­zen­tu oso­bie fi­zycz­nej jest przy­cho­dem ob­da­ro­wa­ne­go. Wy­jąt­kiem są upo­min­ki, któ­re zo­sta­ły prze­ka­za­ne w ce­lach re­kla­mo­wych, a ich jed­no­ra­zo­wa war­tość nie prze­kra­cza 200 zł (art. 21 ust. 1 pkt 68a usta­wy o PIT). Przed­się­bior­ca ma rów­nież obo­wią­zek na­li­cze­nia VAT w związ­ku z nie­od­płat­nym prze­ka­za­niem pre­zen­tów o jed­nost­ko­wej war­to­ści prze­kra­cza­ją­cej 100 zł – je­śli pro­wa­dzi ewi­den­cję po­zwa­la­ją­cą na usta­le­nie oso­by, któ­rej pre­zent zo­stał prze­ka­za­ny. W przy­pad­ku bra­ku ewi­den­cji li­mit sta­no­wi 10 zł. Na­le­ży przy tym pa­mię­tać, że 100 zł to li­mit na jed­ne­go kon­tra­hen­ta na ca­ły rok (art. 7 ust. 4 usta­wy o VAT).

Upo­min­ki wy­da­wa­ne w ra­mach pro­mo­cji i re­kla­my fir­my ja­ko koszt po­dat­ko­wy
Do kosz­tów uzy­ska­nia przy­cho­dów moż­na za­li­czyć wy­dat­ki na re­kla­mę, ale już nie na re­pre­zen­ta­cję. Kosz­ty na­by­cia wy­da­wa­nych upo­min­ków w ra­mach pro­mo­cji i re­kla­my fir­my są kwa­li­fi­ko­wa­ne do kosz­tów po­dat­ko­wych na za­sa­dach ogól­nych. Na­to­miast wy­dat­ki na re­pre­zen­ta­cję zo­sta­ły wy­mie­nio­ne w ka­ta­lo­gu kosz­tów wy­łą­czo­nych z ka­te­go­rii kosz­tów po­dat­ko­wych (art. 23 ust. 1 pkt 23 usta­wy o PIT). Wy­dat­ki te nie bę­dą sta­no­wić kosz­tów po­dat­ko­wych, mi­mo że są zwią­za­ne z przy­cho­dem po­dat­ni­ka.
To ozna­cza, że o moż­li­wo­ści za­li­cze­nia wy­dat­ków po­nie­sio­nych na za­kup upo­min­ków w kosz­tach uzy­ska­nia przy­cho­dów de­cy­du­je fakt, czy wy­da­wa­ne upo­min­ki peł­nią funk­cję in­for­ma­cyj­no-re­kla­mo­wą czy wy­ka­zu­ją ce­chy re­pre­zen­ta­cji.
Waż­ne!
Tyl­ko upo­min­ki wy­da­wa­ne w ce­lach re­kla­mo­wych mo­gą zo­stać za­li­czo­ne do kosz­tów uzy­ska­nia przy­cho­dów.
Ce­lem wy­da­wa­nych upo­min­ków w ra­mach pro­mo­cji i re­kla­my fir­my jest do­tar­cie do klien­tów lub kon­tra­hen­tów z in­for­ma­cją o pro­duk­tach fir­my oraz za­chę­ce­nie ich do za­ku­pu to­wa­rów czy usług. Na­to­miast re­pre­zen­ta­cję ce­chu­je po­dej­mo­wa­nie dzia­łań skie­ro­wa­nych na bu­do­wa­niu wi­ze­run­ku fir­my i re­la­cji z klien­ta­mi lub kon­tra­hen­ta­mi.
Do kosz­tów po­dat­ko­wych za­li­czyć moż­na upo­min­ki, któ­rych war­tość jed­nost­ko­wa nie jest zna­czą­ca, któ­re są roz­da­wa­ne ma­so­wo oraz opa­trzo­ne lo­go fir­my (np. ka­len­da­rze, dłu­go­pi­sy, smy­cze, kub­ki, pen­dri­ve-y, no­te­sy itp.). Mo­gą to być rów­nież to­wa­ry i usłu­gi wy­two­rzo­ne i świad­czo­ne przez fir­mę (np. fa­bry­ka cze­ko­la­dy mo­że ofia­ro­wać w pre­zen­cie swój pro­dukt z in­ten­cją re­kla­my swo­ich wy­ro­bów).
Ina­czej ma się spra­wa z dro­gi­mi pro­duk­ta­mi in­nych firm, jak np. skó­rza­ny port­fel lub tecz­ka, mar­ko­we pió­ro, ze­ga­rek, czy też sprzęt elek­tro­nicz­ny, któ­re roz­da­wa­ne są wy­se­lek­cjo­no­wa­nym kon­tra­hen­tom. Koszt ta­kich pro­duk­tów, szcze­gól­nie je­śli nie ma na nich lo­go fir­my mo­że zo­stać przez pra­cow­ni­ków urzę­du skar­bo­we­go za­kwa­li­fi­ko­wa­ny ja­ko wy­da­tek re­pre­zen­ta­cyj­ny.
Otrzy­ma­ne upo­min­ki w ra­mach pro­mo­cji i re­kla­my fir­my ja­ko przy­chód po­dat­ko­wy­Otrzy­ma­ny upo­mi­nek w ra­mach pro­mo­cji i re­kla­my fir­my przez oso­bę fi­zycz­ną nie­pro­wa­dzą­cą dzia­łal­no­ści go­spo­dar­czej nie pod­le­ga opo­dat­ko­wa­niu, je­że­li za­cho­dzą oko­licz­no­ści okre­ślo­ne w art. 21 ust. 1 pkt 68a usta­wy o PIT na mo­cy któ­re­go wol­na od po­dat­ku do­cho­do­we­go od osób fi­zycz­nych jest war­tość nie­od­płat­nych świad­czeń, otrzy­ma­nych od świad­cze­nio­daw­cy w związ­ku z je­go pro­mo­cją lub re­kla­mą – je­że­li jed­no­ra­zo­wa war­tość tych świad­czeń nie prze­kra­cza kwo­ty 200 zł; zwol­nie­nie nie ma za­sto­so­wa­nia, je­że­li świad­cze­nie jest do­ko­ny­wa­ne na rzecz pra­cow­ni­ka świad­cze­nio­daw­cy lub oso­by po­zo­sta­ją­cej ze świad­cze­nio­daw­cą w sto­sun­ku cy­wil­no­praw­nym.
Waż­ne!
Otrzy­ma­ny upo­mi­nek w ra­mach pro­mo­cji i re­kla­my fir­my, któ­re­go jed­no­ra­zo­wa war­tość nie prze­kra­cza 200 zł wol­ny jest od po­dat­ku do­cho­do­we­go od osób fi­zycz­nych.
War­to do­dać, że wspo­mnia­ne 200 zł od­no­si się wy­łącz­nie do war­to­ści jed­no­ra­zo­we­go upo­min­ku, je­że­li więc oso­ba fi­zycz­na otrzy­ma kil­ka upo­min­ków, któ­rych łącz­na war­tość bę­dzie wyż­sza niż 200 zł, przy­chód bę­dzie na­dal ko­rzy­stał ze zwol­nie­nia.
Na­to­miast kie­dy jed­no­ra­zo­wa war­tość wy­da­ne­go klien­to­wi upo­min­ku w ra­mach pro­mo­cji i re­kla­my fir­my prze­kra­cza kwo­tę 200 zł, to pod­le­ga ona opo­dat­ko­wa­niu w ca­ło­ści – a nie tyl­ko w czę­ści prze­wyż­sza­ją­cej wy­mie­nio­ną kwo­tę.
W tej sy­tu­acji fir­ma, któ­ra wy­da­ła upo­mi­nek, jest zo­bo­wią­za­na do spo­rzą­dze­nia imien­nej in­for­ma­cji PIT-8C, w któ­rej wy­ka­zu­je war­tość prze­ka­za­ne­go upo­min­ku. W ter­mi­nie do koń­ca lu­te­go na­stęp­ne­go ro­ku po­dat­ko­we­go przed­się­bior­ca ma obo­wią­zek prze­ka­zać ją po­dat­ni­ko­wi oraz urzę­do­wi skar­bo­we­mu wła­ści­we­mu we­dług miej­sca za­miesz­ka­nia tej oso­by. Na­to­miast oso­ba ob­da­ro­wa­na po­win­na wy­ka­zać ten przy­chód w ze­zna­niu rocz­nym.
Gdy na­to­miast upo­mi­nek w ra­mach pro­mo­cji i re­kla­my fir­my otrzy­mu­je przed­się­bior­ca w związ­ku z pro­wa­dzo­ną dzia­łal­no­ścią go­spo­dar­czą, to na wrę­cza­ją­cym nie cią­żą żad­ne obo­wiąz­ki po­dat­ko­we. Z ko­lei u ob­da­ro­wa­ne­go przed­się­bior­cy po­wsta­je przy­chód z ty­tu­łu dzia­łal­no­ści go­spo­dar­czej, przy czym war­tość otrzy­ma­ne­go upo­min­ku po­zo­sta­je bez zna­cze­nia.
Wy­jąt­kiem od tej za­sa­dy jest sy­tu­acja, kie­dy otrzy­ma­ny upo­mi­nek nie ma war­to­ści han­dlo­wej, czy­li nie mo­że być przed­mio­tem ob­ro­tu. Tym sa­mym przed­się­bior­ca nie uzy­sku­je przy­cho­du po­dat­ko­we­go.
Upo­min­ki wy­da­wa­ne w ra­mach pro­mo­cji i re­kla­my fir­my – skut­ki VA­TJe­że­li za­kup drob­nych upo­min­ków z lo­go fir­my bę­dzie zwią­za­ny z czyn­no­ścia­mi opo­dat­ko­wa­ny­mi po­dat­ni­ka, to bę­dzie mu przy­słu­gi­wa­ło pra­wo do od­li­cze­nia VAT od na­by­cia tych upo­min­ków.
Je­śli przed­się­bior­cy przy­słu­gi­wa­ło pra­wo do od­li­cze­nia VAT od za­ku­pu oma­wia­nych upo­min­ków, to ich prze­ka­za­nie kon­tra­hen­tom mo­że się wią­zać z ko­niecz­no­ścią za­pła­ty po­dat­ku VAT. Dzie­je się tak, po­nie­waż nie­od­płat­ne prze­ka­za­nie przez po­dat­ni­ka to­wa­rów na­le­żą­cych do je­go przed­się­bior­stwa trak­to­wa­ne jest ja­ko do­sta­wa to­wa­ru.
Aby unik­nąć pła­ce­nia po­dat­ku VAT, prze­ka­za­ne upo­min­ki mu­sza speł­niać de­fi­ni­cję pre­zen­tu o ma­łej war­to­ści. Przez pre­zen­ty o ma­łej war­to­ści, ro­zu­mie się prze­ka­zy­wa­ne przez po­dat­ni­ka jed­nej oso­bie to­wa­ry:

1. o łącz­nej war­to­ści nie­prze­kra­cza­ją­cej w ro­ku po­dat­ko­wym kwo­ty 100 zł, je­że­li po­dat­nik pro­wa­dzi ewi­den­cję po­zwa­la­ją­cą na usta­le­nie toż­sa­mo­ści tych osób;

1. któ­rych prze­ka­za­nia nie uję­to w ewi­den­cji, o któ­rej mo­wa w pkt 1, je­że­li jed­nost­ko­wa ce­na na­by­cia to­wa­ru (bez po­dat­ku), a gdy nie ma ce­ny na­by­cia, jed­nost­ko­wy koszt wy­two­rze­nia, okre­ślo­ne w mo­men­cie prze­ka­zy­wa­nia to­wa­ru, nie prze­kra­cza­ją 10 zł.
Waż­ne!
Nie­od­płat­nie prze­ka­za­ne to­wa­ry, któ­re speł­nia­ją de­fi­ni­cję pre­zen­tów o ma­łej war­to­ści nie pod­le­ga­ją opo­dat­ko­wa­niu VAT
Re­asu­mu­jąc, je­że­li prze­ka­za­ny kon­tra­hen­to­wi pre­zent ma war­tość do 10 zł – wy­da­nie ta­kie­go po­da­run­ku za­wsze bę­dzie zwol­nio­ne z VAT, na­to­miast je­że­li pre­zent jest wart wię­cej niż 10 zł, to bę­dzie on zwol­nio­ny z VAT tyl­ko, je­że­li łącz­na war­tość wszyst­kich prze­ka­zy­wa­nych da­nej oso­bie po­da­run­ków w jed­nym ro­ku nie wy­nie­sie wię­cej niż 100 zł, a przed­się­bior­ca bę­dzie pro­wa­dzić ewi­den­cję po­zwa­la­ją­cą usta­lić toż­sa­mo­ści osób przez nie­go ob­da­ro­wa­nych.

Roz­da­je­my na­szym kon­tra­hen­tom i klien­tom róż­ne ar­ty­ku­ły re­kla­mo­we. Bre­locz­ki, smy­cze, dłu­go­pi­sy, kub­ki, ko­szul­ki itp., na któ­rych znaj­du­je się na­zwa i lo­go na­szej fir­my. Roz­da­je­my rów­nież prób­ki wła­snych to­wa­rów.  Czy po­win­ni­śmy opo­dat­ko­wać VAT ta­kie czyn­no­ści?

Nie.

Są to z pew­no­ścią tzw. pre­zen­ty o ma­łej war­to­ści. Ich prze­ka­zy­wa­nie nie pod­le­ga VAT.

Na­le­ży jed­nak pa­mię­tać, że li­mit kwo­to­wy pre­zen­tów ma­łej war­to­ści nie­pod­le­ga­ją­cych VAT jest zróż­ni­co­wa­ny, w za­leż­no­ści od te­go, czy pre­zen­ty te trze­ba uj­mo­wać w tzw. ewi­den­cji war­to­ścio­wo-oso­bo­wej.

Opo­dat­ko­wa­niem VAT, ja­ko czyn­no­ści zrów­na­nej z od­płat­ną do­sta­wą, pod­le­ga nie­od­płat­ne prze­ka­za­nie to­wa­rów. Czyn­ność ta­ka nie zo­sta­nie jed­nak uzna­na za do­sta­wę, m.in. w sy­tu­acji kie­dy prze­ka­zy­wa­ne to­wa­ry bę­dą sta­no­wi­ły pre­zen­ty ma­łej war­to­ści. W usta­wie znaj­dzie­my de­fi­ni­cję po­ję­cia pre­zen­tów ma­łej war­to­ści, któ­ra okre­śla jed­no­cze­śnie dwie ka­te­go­rie ta­kich to­wa­rów.

Do pierw­szej ka­te­go­rii usta­wo­daw­ca za­li­czył prze­ka­zy­wa­ne przez po­dat­ni­ka jed­nej oso­bie to­wa­ry o łącz­nej war­to­ści nie­prze­kra­cza­ją­cej w ro­ku po­dat­ko­wym kwo­ty, o któ­rej mo­wa w art. 21 ust. 1 pkt 68a usta­wy o po­dat­ku do­cho­do­wym od osób fi­zycz­nych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.), je­że­li po­dat­nik pro­wa­dzi ewi­den­cję po­zwa­la­ją­cą na usta­le­nie toż­sa­mo­ści tych osób.

A więc pierw­sza ka­te­go­ria pre­zen­tów wy­łą­cza z opo­dat­ko­wa­nia VAT te nie­od­płat­ne prze­ka­za­nia to­wa­rów, któ­re nie prze­kra­cza­ją kwo­ty 100 zł w ro­ku po­dat­ko­wym. Wa­run­kiem te­go jest jed­nak obo­wią­zek pro­wa­dze­nia przez po­dat­ni­ka ewi­den­cji, z któ­rej wy­ni­ka­ła­by toż­sa­mość osób, któ­rym zo­sta­ły wy­da­ne owe to­wa­ry.

Dru­ga ka­te­go­ria pre­zen­tów wy­łą­cza z opo­dat­ko­wa­nia prze­ka­za­nie to­wa­rów, któ­rych war­tość prze­ka­za­na jed­nej oso­bie nie prze­kra­cza kwo­ty 10 zł – art. 7 ust. 4 usta­wy z 11 mar­ca 2004 r. o po­dat­ku od to­wa­rów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 z późn. zm.). W prze­pi­sach nie okre­ślo­no przy tym żad­nych do­dat­ko­wych wa­run­ków, np. pro­wa­dze­nia ewi­den­cji. Li­mit kwo­to­wy pre­zen­tów ma­łej war­to­ści, któ­rych nie trze­ba uj­mo­wać w ewi­den­cji war­to­ścio­wo-oso­bo­wej, zo­stał przez usta­wo­daw­cę pod­wyż­szo­ny od 1 stycz­nia 2009 r. Po­przed­nio wy­no­sił on 5 zł.

Od po­cząt­ku te­go ro­ku obo­wią­zu­ją po­nad­to zmie­nio­ne za­sa­dy usta­la­nia li­mi­tu kwo­to­we­go pre­zen­tu ma­łej war­to­ści. Zo­sta­ły one ujed­no­li­co­ne z prze­pi­sa­mi sto­so­wa­ny­mi przy okre­śla­niu pod­sta­wy opo­dat­ko­wa­nia przy nie­od­płat­nym prze­ka­za­niu to­wa­rów, co w kon­se­kwen­cji mia­ło za za­da­nie upro­ścić roz­li­cza­nie te­go ro­dza­ju czyn­no­ści.

Przed zmia­ną prze­pi­sów war­tość prze­ka­zy­wa­nych nie­od­płat­nie pre­zen­tów by­ła usta­la­na we­dług war­to­ści ryn­ko­wej (kwo­ty brut­to), a nie we­dług ce­ny na­by­cia czy kosz­tu wy­two­rze­nia, co w prak­ty­ce czę­sto by­ło trud­ne w sto­so­wa­niu. Zgod­nie z tre­ścią obec­nie obo­wią­zu­ją­cych prze­pi­sów war­tość pre­zen­tu ma­łej war­to­ści od­no­szo­na jest do jed­nost­ko­wej ce­ny na­by­cia to­wa­ru (bez po­dat­ku), a gdy nie ma ce­ny na­by­cia – do jed­nost­ko­we­go kosz­tu wy­two­rze­nia, okre­ślo­nych w mo­men­cie prze­ka­zy­wa­nia to­wa­ru.

 

W ra­mach kon­tak­tów han­dlo­wych wrę­cza­my kon­tra­hen­tom fir­my drob­ne upo­min­ki, ozna­czo­ne lo­go fir­my (kub­ki, dłu­go­pi­sy, port­fe­le, ple­ca­ki, tor­by, ak­ce­so­ria kom­pu­te­ro­we), po­no­si­my rów­nież wy­dat­ki na za­kup upo­min­ków dla klu­czo­wych i stra­te­gicz­nych klien­tów, któ­re nie są ozna­czo­ne lo­go fir­my (bi­le­ty na kon­cert, do te­atru, na im­pre­zy spor­to­we itp.). Czy wy­dat­ki na za­kup wy­mie­nio­nych upo­min­ków mo­że­my za­li­czyć do kosz­tów uzy­ska­nia przy­cho­dów?

Moż­li­wość za­li­cze­nia wy­dat­ków na za­kup drob­nych upo­min­ków z lo­go fir­my do kosz­tów uzy­ska­nia przy­cho­dów za­le­ży od ca­ło­kształ­tu dzia­łal­no­ści pro­wa­dzo­nej przez po­dat­ni­ka, w szcze­gól­no­ści war­to­ści prze­ka­zy­wa­nych przez nie­go upo­min­ków, krę­gu ob­da­ro­wa­nych oraz oko­licz­no­ści wrę­cza­nia upo­min­ków. Usta­wo­daw­ca nie okre­ślił gór­nej gra­ni­cy upo­min­ku, w opar­ciu o któ­rą moż­na uznać da­ny wy­da­tek za koszt re­kla­my al­bo re­pre­zen­ta­cji. Jed­nak, za­rów­no na grun­cie orzecz­nic­twa, jak i w prak­ty­ce go­spo­dar­czej ukształ­to­wał się po­gląd, iż ga­dże­ty o nie­wiel­kiej war­to­ści, opa­trzo­ne lo­go fir­my i wy­da­wa­ne ma­so­wo obec­nym lub po­ten­cjal­nym kon­tra­hen­tom sta­no­wią upo­min­ki re­kla­mo­we i nie ma­ją cha­rak­te­ru re­pre­zen­ta­cyj­ne­go. A za­tem, wy­dat­ki po­no­szo­ne przez po­dat­ni­ka na upo­min­ki re­kla­mo­we, co do za­sa­dy za­wie­ra­ją­ce lo­go po­dat­ni­ka, w szcze­gól­no­ści ga­dże­ty re­kla­mo­we, mo­gą być za­li­czo­ne do kosz­tów uzy­ska­nia przy­cho­dów.

Po­dob­ne sta­no­wi­sko za­jął Dy­rek­tor Izby Skar­bo­wej w War­sza­wie w in­ter­pre­ta­cji in­dy­wi­du­al­nej z 2 mar­ca 2010 r., nr IPPB5/423–857/09–2/AM oraz Dy­rek­tor Izby Skar­bo­wej w Po­zna­niu w in­ter­pre­ta­cji in­dy­wi­du­al­nej z 14 lu­te­go 2008 r., nr ILPB3/423–239/07–3/MC.

Ja­ko wy­dat­ki re­pre­zen­ta­cyj­ne na­le­ży za­kla­sy­fi­ko­wać na­to­miast wy­dat­ki na upo­min­ki dla klu­czo­wych i stra­te­gicz­nych klien­tów, bez lo­go fir­my, gdyż ma­ją one na ce­lu przede wszyst­kim wy­kre­owa­nie po­zy­tyw­ne­go wi­ze­run­ku fir­my, uwy­pu­kle­nie jej za­sob­no­ści, pro­fe­sjo­na­li­zmu i uła­twie­nie za­war­cia umo­wy. Wy­dat­ki na upo­min­ki bez lo­go fir­my prze­ka­zy­wa­ne wy­se­lek­cjo­no­wa­nym klien­tom, w sy­tu­acjach ści­śle zwią­za­nych z re­ali­zo­wa­ny­mi za­da­nia­mi biz­ne­so­wy­mi, np. pod­pi­sa­nie umo­wy, usta­le­nie wa­run­ków współ­pra­cy, ja­ko kosz­ty re­pre­zen­ta­cji nie sta­no­wią kosz­tów uzy­ska­nia przy­cho­dów.

Zakup materiałów reklamowych
w kosztach firmowych

Za­le­tą pro­wa­dze­nia dzia­łal­no­ści go­spo­dar­czej roz­li­cza­nej na za­sa­dach ogól­nych jest moż­li­wość po­mniej­sze­nia przy­cho­dów o po­nie­sio­ne kosz­ty z ni­mi zwią­za­ne. Po­zwa­la to przed­się­bior­cy ob­ni­żyć kwo­tę po­dat­ku, ja­ką mu­si od­pro­wa­dzić do urzę­du skar­bo­we­go. Czy wy­dat­ki na za­kup ma­te­ria­łów re­kla­mo­wych zwią­za­nych z pro­wa­dzo­ny­mi ak­cja­mi mar­ke­tin­go­wy­mi mo­gą być za­li­czo­ne do kosz­tów po­dat­ko­wych?

Czym jest koszt uzyskania przychodów?

Kosz­ta­mi uzy­ska­nia przy­cho­dów są kosz­ty po­nie­sio­ne w ce­lu osią­gnię­cia przy­cho­dów lub za­cho­wa­nia al­bo za­bez­pie­cze­nia ich źró­dła. O wy­dat­ki za­li­czo­ne do kosz­tów uzy­ska­nia przy­cho­dów po­mniej­sza się przy­chód, uzy­sku­jąc w ten spo­sób do­chód:

PRZYCHÓDKOSZT = DOCHÓD

Do­chód po do­ko­na­niu do­pusz­czal­nych pra­wem od­li­czeń (głów­nie do­ty­czą­cych skła­dek ZUS) sta­je się pod­sta­wą opo­dat­ko­wa­nia po­dat­kiem do­cho­do­wym.

Materiały reklamowe a koszty uzyskania przychodów

Nie wszyst­kie wy­dat­ki po­nie­sio­ne w ce­lu uzy­ska­nia przy­cho­du lub utrzy­ma­nia źró­dła przy­cho­dów są kwa­li­fi­ko­wa­ne ja­ko kosz­ty uzy­ska­nia przy­cho­dów. Usta­wy o po­dat­kach do­cho­do­wych wska­zu­ją li­stę (jest to jed­nak ka­ta­log otwar­ty) wy­dat­ków, któ­re mi­mo iż zo­sta­ły po­nie­sio­ne w ce­lu osią­gnię­cia przy­cho­dów lub za­cho­wa­nia al­bo za­bez­pie­cze­nia źró­dła przy­cho­dów, nie sta­no­wią kosz­tów uzy­ska­nia przy­cho­dów – np. wy­dat­ki na re­pre­zen­ta­cję lub na po­trze­by oso­bi­ste po­dat­ni­ka. Wy­kaz ta­kich wy­dat­ków, któ­rych w świe­tle wy­mie­nio­nych ustaw nie uwa­ża się za kosz­ty uzy­ska­nia przy­cho­dów, przed­sta­wia art. 16 Usta­wy o po­dat­ku do­cho­do­wym od osób praw­nych oraz art. 23 Usta­wy o po­dat­ku do­cho­do­wym od osób fi­zycz­nych. Ana­li­zu­jąc wska­za­ny w usta­wie ka­ta­log, moż­na za­uwa­żyć, że prze­pi­sy nie wy­łą­cza­ją moż­li­wo­ści za­li­cze­nia do kosz­tów uzy­ska­nia przy­cho­dów za­ku­pu ma­te­ria­łów re­kla­mo­wych. Co jed­nak waż­ne, nie wy­ja­śnia­ją wprost, czym jest re­kla­ma, a za­tem nie okre­śla­ją też ro­dza­ju wy­dat­ków, któ­re moż­na za re­kla­mę uznać.

We­dług słow­ni­ka ję­zy­ka pol­skie­go, PWN, War­sza­wa 1989, re­kla­ma jest „roz­po­wszech­nia­niem in­for­ma­cji o to­wa­rach, ich za­le­tach, war­to­ści, miej­scach i moż­li­wo­ściach na­by­cia; chwa­le­nie ko­goś; za­le­ca­nie cze­goś”. Głów­nym jej ce­lem jest więc za­chę­ce­nie po­ten­cjal­nych klien­tów do za­ku­pu kon­kret­nych to­wa­rów bądź sko­rzy­sta­nia z kon­kret­nych usług. Przy­ję­ło się więc, że każ­de dzia­ła­nie po­dat­ni­ka, nie­za­leż­nie od je­go ro­dza­ju, któ­re zmie­rza do pro­mo­wa­nia swo­ich wy­ro­bów i usług bądź sa­mej mar­ki przed­się­bior­stwa, no­si zna­mio­na re­kla­my.

Re­kla­mą bę­dą rów­nież dzia­ła­nia fir­my po­le­ga­ją­ce na umiesz­cza­niu ogło­szeń w pra­sie, in­ter­ne­cie, dru­ko­wa­niu i roz­pro­wa­dza­niu ulo­tek – po­dej­mu­je się je bo­wiem w ce­lu zwięk­sze­nia roz­po­zna­wal­no­ści fir­my i jej ofer­ty han­dlo­wej.

Materiały reklamowe – gadżety reklamowe dla klientów

Kub­ki, dłu­go­pi­sy, tor­by, ak­ce­so­ria kom­pu­te­ro­we itp. ozna­czo­ne lo­go fir­my czę­sto wrę­cza­ne są kon­tra­hen­tom ja­ko drob­ne upo­min­ki. Jest to je­den ze spo­so­bów na­wią­za­nia po­zy­tyw­nych re­la­cji w kon­tak­tach han­dlo­wych. Po­no­szo­ne są rów­nież wy­dat­ki na za­kup pre­zen­tów dla klu­czo­wych i stra­te­gicz­nych klien­tów, któ­re nie są ozna­czo­ne lo­go fir­my (bi­le­ty na kon­cert, do te­atru, na im­pre­zy spor­to­we itp.). Czy wy­dat­ki na za­kup wy­mie­nio­nych upo­min­ków mo­że­my za­li­czyć do kosz­tów dzia­łal­no­ści?

Mi­mo iż lo­go fir­my jest pod­sta­wą re­kla­my przed­się­bior­cy (mar­ka – fir­ma jest tym bar­dziej roz­po­zna­wal­na, im bar­dziej roz­po­zna­wal­ne jest jej lo­go), to oka­zu­je się jed­nak, że sam fakt opa­trze­nia ga­dże­tów w lo­go fir­my nie ozna­cza jesz­cze au­to­ma­tycz­ne­go za­li­cze­nia wy­dat­ków po­nie­sio­nych w tym ce­lu do kosz­tów uzy­ska­nia przy­cho­dów. Przed zde­fi­nio­wa­niem wy­dat­ku na­le­ży bo­wiem zwe­ry­fi­ko­wać, czy jed­no­cze­śnie nie jest on za­li­cza­ny do kosz­tów re­pre­zen­ta­cji w ro­zu­mie­niu prze­pi­sów po­dat­ko­wych.

War­tość i cha­rak­ter prze­ka­zy­wa­nych przez po­dat­ni­ka upo­min­ków oraz oko­licz­no­ści ich wrę­cza­nia ma­ją w tej kwe­stii szcze­gól­ne zna­cze­nie. Wy­dat­ki na za­kup drob­nych upo­min­ków z lo­go fir­my moż­na za­sad­ni­czo za­li­czyć do kosz­tów uzy­ska­nia przy­cho­dów. Ga­dże­ty o nie­wiel­kiej war­to­ści, opa­trzo­ne lo­go fir­my i wy­da­wa­ne ma­so­wo obec­nym lub po­ten­cjal­nym klien­tom, sta­no­wią upo­min­ki re­kla­mo­we nie­ma­ją­ce cha­rak­te­ru re­pre­zen­ta­cyj­ne­go, więc moż­na je za­li­czyć do kosz­tów uzy­ska­nia przy­cho­dów. Na­to­miast wy­dat­ki na dro­gie upo­min­ki wzmac­nia­ją­ce pre­stiż bę­dą uzna­wa­ne są za wy­dat­ki re­pre­zen­ta­cyj­ne, w związ­ku z czym po­dat­nik nie za­li­czy ich do kosz­tów uzy­ska­nia przy­cho­du.

Na ko­niec tra­dy­cyj­nie – za­pro­sze­nie do współ­pra­cy

Od 1998 ro­ku po­ma­ga­my klien­tom wy­brać i za­mó­wić ga­dże­ty re­kla­mo­we z na­dru­kiem, ga­dże­ty pro­mo­cyj­ne, ma­te­ria­ły re­kla­mo­we, czy wresz­cie pre­zen­ty fir­mo­we dla pra­cow­ni­ków. Wy­ko­nu­je­my na­dru­ki, gra­wer i haft. Nie lu­bi­my się chwa­lić, ale do­star­czy­li­śmy ga­dże­ty fir­mo­we dla kil­ku­na­stu ty­się­cy Klien­tów w ca­łej Pol­sce i za gra­ni­cą. By­ło­by nam bar­dzo mi­ło współ­pra­co­wać rów­nież z To­bą.

Agen­cja Re­kla­mo­wa Szcze­cin – But­ter­fly Ga­dże­ty Re­kla­mo­we

Ale­ja Bo­ha­te­rów War­sza­wy 98 • 70–341 Szcze­cin • tel. 91 421 3677 • fax 91 883 5139

e-ma­il: info@promoshop.pl